غزل شمارهٔ ۱۲۹۵

برداشت: شراب بدون غم و غصه در میخانه‌های آسمان وجود ندارد و دانه‌ای هم بدون دام در بیابان خاکی وجود ندارد.

برداشت: آسمان از ناکامی‌های ما بی‌خبر و آسوده است و دلخوری از درد و رنج‌های ما ندارد.

برداشت: دل را از پیچیدگی‌ها و نقش‌های مختلف خالی کن، زیرا تنها سادگی است که در آینه درک و فهم جای دارد و ارزشمند است.

برداشت: گردن آزادگان در مسیر روحانی و خالص، هیچ تفاوتی با حلقه‌ی زنجیر ذلت ندارد، چرا که هر دو در واقع تحت فشار و وابستگی هستند.

برداشت: عشق می‌تواند انسان‌های حساس و عاشق را از ناپختگی و خامی خارج کند، زیرا تنها نتیجه این عشق، زیبایی و نورانیتی است که مانند آتش می‌سوزاند و می‌درخشد.

برداشت: ریشه‌های امید کسانی که دل‌سوز هستند، مانند گردبادی بر فراز زمین حرکت می‌کند و فعال است، اما خود در زمین نیست.

برداشت: افرادی که دل پاک و صاف دارند، همیشه از سختی‌ها و مشکلات در امان هستند. اما وقتی که زیر پا و فشار حوادث قرار می‌گیرند، ممکن است نتوانند از آسیب‌ها محفوظ بمانند، همان‌طور که درو کردن خرمن پاک دشوار است.

برداشت: هر کسی که در بهشت بیفتد، دری را بر روی خود می‌بندد و در این حال، غنچه‌ای از باد خزان که نشانه‌ای از اندوه باشد، وجود ندارد.

برداشت: من مانند درخت بید از بی‌ثمر بودن و ناامیدی می‌لرزم، اما همان‌طور که مجنون از سنگ و سنگینی کودکان نمی‌ترسد، من هم از مشکلات نخواهم ترسید.

برداشت: کسی که گاهی بر دل‌های غمگین رحمت و محبت می‌افزاید، در دنیای آفرینش تنها یک خوشه انگور نیست.

برداشت: دل را روشن کن و آن را به چاک‌های سینه بسپار که در این خانه تنها راهی برای نور و احساس وجود ندارد جز از دل‌های شکسته.