غزل شمارهٔ ۱۲۹۴

برداشت: هیچ درختی در باغ به زیبایی گل رز نیست و هیچ دستی در دنیا بالاتر از درخت انگور نمی‌تواند باشد.

برداشت: ما مانند قمری هستیم که گردن‌مان در حلقه‌ی محبت و وفا قرار دارد و هیچ‌گونه سرکشی و آزاداندیشی نمی‌تواند ما را از این پیوند جدا کند.

برداشت: دست ما را چون مرواری از رشته‌های تیره و پیچیده احاطه کرده است، وگرنه در این دنیای زودگذر چیزی مانع از زندگی ساده و طبیعی ما نیست.

برداشت: زیبایی او به قدری طبیعی و بدون هنروری است که دل‌ها را می‌سوزاند. مانند آتش، گل زیر فشار و بی‌ارزش بودن خاکستر قرار نمی‌گیرد.

برداشت: با خوشحالی و سرزندگی زندگی کن و شاداب باش، زیرا هیچ زهر و آسیبی برای افراد با فکر و اندیشه مانند تریاک نیست.