غزل شمارهٔ ۱۲۹۳

برداشت: انسان‌های پاک و بی‌آلایش به تهمت‌های ناروایی که به آن‌ها زده می‌شود، اهمیتی نمی‌دهند. مانند این است که دریای عمیق از اینکه مرجان‌ها با چنگال‌های خونین شکار می‌شوند، نگران نیست.

برداشت: اگر در آسمان، آبی برای حیا وجود نداشته باشد، بدان که شکر خدا، بذر امیدی در خاک من کاشته شده است.

برداشت: گل به گلچین نزدیک شد و بلبل به خاطر غیرت خود نسوخت. عشق بدون غیرت به وجود نمی‌آید، زیرا زیبایی جانانه‌ای که دیوانه‌وار باشد، این‌گونه شجاعت ندارد.

برداشت: چشم‌های زیبای معشوقان باعث دگرگونی و هیجان عشاق می‌شود و آن‌ها هیچ دغدغه‌ای از چرخش دنیا ندارند.

برداشت: اگر چه در دنیا و وجود، کمند و دام وجود دارد، اما برای سربازان، جز حلقه و بند دور گردن، چیز دیگری نیست.

برداشت: از خاک برانگیختن دام و حرص شکار، نشان‌دهنده‌ی تمایل به داشتن چیزهایی است که در دسترس نیستند. این حرص و خواسته‌ها، ریشه‌ای در تفکرات و اندیشه‌های انسانی دارند و از نگاهی عمیق‌تر، به نوعی عدم رضایت از آنچه داریم به شمار می‌روند. در واقع، این افکار و تمایلات به خودی خود هیچ‌گونه منبع واقعی و مادی ندارند.

برداشت: شخصیت برجسته نیازی به تعریف و تمجید از دیگران ندارد، چرا که ارزش و عظمت او از چیزهای بی‌ارزش فراتر است و از درک بسیاری از مردم خارج است.

برداشت: گشودن در بگذر، حرمت زمان‌های مهم را رعایت کن؛ زیرا کعبه، خانه حاجت‌روای خدا، به فرصتی برای درخواست در بسته نمی‌ماند.