غزل شمارهٔ ۱۲۹۲

برداشت: در باغی که زیبایی و جذابیت وجود دارد، نمی‌توان به سادگی به شرافت و پاکی گل‌ها اعتماد کرد. حتی اگر همه چیز به ظاهر زیبا و بی‌نقص باشد، باز هم عیب‌هایی وجود دارد که نمی‌توان آن‌ها را نادیده گرفت.

برداشت: ثابت و متحرک هر دو به شدت تاثیرگذار و سوزاننده هستند. اما آتش پنهان شده در خاکستر آسمان‌ها وجود ندارد.

برداشت: آسمان به خاطر گریه‌های ما خاکی‌ها هیچ تلاشی نمی‌کند و باغبان اصلاً نگران اشک‌های انگور نیست.

برداشت: کیست که بتواند سمندر آبی را شکار کند؟ زیرا او در مسیری عرفانی و نیکو قرار دارد و از شراب قرمز رنگی می‌نوشد که آتش نمی‌زند و خطرناک نیست.

برداشت: اگر کسی به خاطر خود بزرگ بینی و غرور سرش را بالا بگیرد، باید بداند که در نهایت بازگشتش به خاک است و هیچ چیز دیگری نیست.

برداشت: برای اینکه کسی در نگاه اول به جذابیت‌های ظاهری توجه کند، باید ظاهرش زیبا باشد و درخشش خاصی داشته باشد. اما اهل حقیقت و باطن، نمی‌توانند تنها به این ظواهر اکتفا کنند و از شعله‌ی درک و فهم خود غافل شوند.

برداشت: دل به سمت راست، اثر او از میان مردم می‌برد، در اینجا خانه صیاد از زباله و علف‌های هرز خالی نیست.

برداشت: ما از هر روزنه‌ای مانند خورشید سر برآورده‌ایم و هیچ دریچه‌ای بهشت جز حلقه‌ای از زین و یراق سواری وجود ندارد.

برداشت: چطور ممکن است صبح، پیش روی من درخشان شود؟ در دنیای صبح، تنها یک گریبان چاک وجود دارد و بیشتر از آن نیست.

برداشت: جاده مانند ماری سیاه، آوارگان را نیش می‌زند و ما در آن مسیری هستیم که اثری از پا در خاک ندارد.

برداشت: زندگی‌ام در تاریکی است و این به خاطر نادانی من است. در دل ویرانه‌های ذهنم، آتش درک و آگاهی وجود ندارد.