غزل شمارهٔ ۱۲۸۹

برداشت: اگر شراب صاف و زلال نیست، برای این که آن را بهتر کنیم، آن را در شیشه آب کن. انصاف این نیست که کشتی ما را به خشکی ببندید.

برداشت: می‌توانست ما را از طلا و زر بی‌نیاز کند، اما افسوس که باغبان در دل خود انصاف ندارد و این حقیقت را نادیده می‌گیرد.

برداشت: اگر کسی بخواهد، می‌تواند گوهرهای نایاب را با چیزهای کوچک و کم‌ارزش به دست آورد. اگر برای به‌دست آوردن آنها جان خود را هم بدهی، اسراف نیست.

برداشت: اگر کلامی ارزشمند و با کیفیت باشد، به دل‌ها نفوذ می‌کند. هیچ چیز بدتر از تظاهر و دروغگویی برای اهل معنا نیست.

برداشت: هر بار که روی زیبایت را می‌بینم، دل من تنگ می‌شود و احساس می‌کنم همواره در غم و اندوه باید زندگی کنم، زیرا عقده‌ها و ناراحتی‌هایم در درونم کم‌کم خود را نشان می‌دهند و به هیچ وجه نمی‌توانم به آرامش برسم.

برداشت: پیش من، خرمن‌های گندم به اندازه‌ای نیستند که ارزش داشته باشند و دانه‌های پرنده‌ خاصی که نادر و کم‌یاب هستند، فقط به اندازه‌ی چند نقطه‌ روی صفحه دیده می‌شوند. به عبارت دیگر، چیزهای باارزش و نادر، در برابر چیزهای معمولی و بی‌ارزش، به راحتی قابل مشاهده نیستند.

برداشت: در صحبت از عرفی و طالب، نباید به کوتاهی و کم‌عمق بودن اشاره کرد. عیب صائب این است که او از نسل و پیشینیان این دو شاعر نیست.