غزل شمارهٔ ۱۲۸۸

برداشت: آسمان بی‌ارزش، خالی از زندگی و صداست و نور آفتابش تنها مانند قطره‌ای بی‌اهمیت و کم‌ارزش می‌ماند.

برداشت: در دنیای آفرینش، مانند حبابی که می‌درخشد و بازیگوش است، شغل ما سرگردانانی بیش نیستند که تنها به دنبال جستجوی فضایی برای زندگی و تنفس هستیم.

برداشت: زر که در نزد خسیسان (افراد بی‌ارزش) رنگ زردش را از دست داده، در حضور ما که کسانی با ارزش و معتبر هستیم، بیشتر شبیه کهربا به نظر می‌رسد.

برداشت: اگر به ظاهر نگاه کنیم، ممکن است تصور کنیم که دامن نعمت و ثروت گسترده‌ای در اطراف او وجود دارد، اما در واقع، آن‌چه دیده می‌شود بیشتر شبیه به سایه‌ای از یک پرنده بزرگ است.

برداشت: با اینکه جدا کردن علاقه‌ها کار آسانی نیست، اما برای ما باز کردن گره‌های پیچیده چندان دشوار نیست.

برداشت: حق و باطل هرگز به هم نمی‌آیند. اگر این‌گونه بود، ما نیز مانند موسی، تنها به یک عصا متکی بودیم.

برداشت: در خواب بر روی مخمل نرم، شیرینی‌ای وجود ندارد و حالا خواب ما تلخ شده است، حتی اگر در ویرانه‌ام چیزی جز بوی تلخ و ناخوشایند باقی نمانده باشد.

برداشت: آنچه از مردان آزاد و با اراده باید طلب کرد، همت و تلاش است؛ زیرا برای رسیدن به آرزوها و خواسته‌ها، تنها یک دعا در آستین کافی نیست.

برداشت: ما در این دنیا هیچ خواسته‌ای جز رها کردن خواسته‌هایمان نداریم. ادعای ما در زندگی تنها این است که دل ما به هیچ چیزی وابسته نیست.

برداشت: قسمت ما از افراد سخاوتمند در دنیا، نام و نشانی است. روزی ما از این کاروان، صدای بلندی است که بیشتر از نیت و هدف ما می‌گوید.

برداشت: اگر سرنوشت و تقدیر به نفع ما نباشد، باز هم نباید ناامید شویم، چرا که واقعیت بیش از آنچه که در ظاهر می‌نماید، در دل خود زیبایی و روشنی دارد.

برداشت: روزی کسانی که بصیرت دارند، متوجه خواهند شد که ارزش بعضی از چیزها مانند روزن و غبار، بیشتر از آنچه که در ابتدا به نظر می‌رسد، نیست. در واقع، آنچه که به ظاهر مهم به نظر می‌رسد، ممکن است تنها یک بخش کوچک از واقعیت باشد و نباید آن را بیش از اندازه بزرگ کرد.

برداشت: با اینکه من در این دنیا خود را با پوشش بخشش آراسته‌ام، اما این پوشش فقط مثل کعبه در یک سال، جنبه ظاهری و موقتی دارد.

برداشت: باغبان بی‌دلیل ما را از گردش در باغ باز می‌دارد، در حالی که موضوع اصلی ما تنها هماهنگی و هم‌صدایی با گلستان است.

برداشت: هر کسی که دارای شکر است و از شیرینی آن بهره‌مند می‌شود، در واقع خانه و فرش و لباسی که دارد، بیشتر از یک بوریای بی‌مزه نیست.

برداشت: هر کسی که دارای ارزشی است، با زحمت و رنج بر سر سفره‌ی خود می‌نشیند. سهمی که از تلاش خود می‌برد، شبیه به آبی است که در هنگام صبحانه نوشیده می‌شود و ارزش چندانی ندارد.

برداشت: با ورود میوه‌ها، شاخه‌ها به پایین خم می‌شوند و نشان می‌دهد که پیری به ما اجازه نمی‌دهد بیشتر از دو قدم برویم.