غزل شمارهٔ ۱۲۸۲

برداشت: زندگی دنیایی که پایدار نیست، تنها سرشار از غم و نگرانی است و عمر طولانی‌اش جز حسرت و افسوس چیزی به همراه ندارد.

برداشت: وقتی پشه‌ای بر چشمان من نشسته و خواب شیرینم را خراب کرد، فهمیدم که لذت‌های این دنیا بدون تلخی و زحمت به دست نمی‌آید.

برداشت: خواسته‌ها و آرزوهای دنیا به اندازه‌ی آرزوهاست. هر کس در دل خود آرزویی نداشته باشد، بی‌شک انسانی بی‌خبر و فقیر است.

برداشت: بدون جاذبه و کشش، هیچ تلاشی نمی‌تواند ما را به هدف برساند، وگرنه در مسیر رسیدن به هدف، هیچ‌کس از من جلوتر نیست.

برداشت: از وقتی که به راست‌گویی و صداقت پی‌بردم، صحبت کردن را ترک کردم، چون در دل و سینه‌ام جز ناله و درد، چیزی برای گفتن وجود ندارد.

برداشت: اگر دیگران را به حال خود رها کند، آن وقت افرادی که خود را از دست داده‌اند، از نظر معنوی در محاصره بیگانگان قرار می‌گیرند و جز خودشان کسی را ندارند.

برداشت: شعر خود را به دیگران نگوید، چون بر افرادی که دیدگاه محدود دارند، تأثیر نمی‌گذارد. آن‌ها هرگز نمی‌توانند به عمق سخن پی ببرند، مگر آنکه از نظر فکری پیشرفته باشند.