غزل شمارهٔ ۱۲۷۹

برداشت: چهره گل به زیبایی گوش‌های تو نیست که با شبنم پوشیده شود و خط ریحان به جذابیت خط سبز تو نیست که بازیگوشی کند.

برداشت: اگرچه در نگاه اول بلبل به نظر می‌رسد که غمگین و ناراحت است، اما در فضای گل تنها چیزی که به چشم می‌خورد، حس تنهایی و بی‌حالی است.

برداشت: ابر بی‌توفیق ما را در حالتی جدی و غمگین نگه داشته است، در حالی که اگر توفیق به ما می‌رسید، دنیای معانی و مفاهیم پر از شور و نشاط بود و هیچ‌گاه خاموش نمی‌شد.

برداشت: غفلت و نادانی به چشم انسان نادان حجاب می‌زند و او را از درک حقیقت باز می‌دارد. در واقع، هر ضربه و حادثه‌ای که در زندگی به انسان می‌رسد، بدون حکمت و دلیل نیست و نه تنها بی‌فایده خواهد بود.

برداشت: نقش زیبای آن خط مشکی باعث می‌شود که درد و غم بی‌نظمی این مکان دلنشین به فراموشی سپرده شود و این احساس شور و شوق کمتر از لذت نوشیدنی نیست.

برداشت: هر کسی که با لجاجت و قهر رفتار کند، دشمنی خطرناک است. حتی اگر از سگی بترسی، می‌توانی از او دوری کنی، اما اگر او به صدا درآید و وحشت کند، کار دشواری خواهد بود.

برداشت: اگر دنیا مثل بوی یوسف با سرعت بگذرد، راز عشق در این نغمه‌ی شاداب هیچ‌گاه در لب‌های خاموش پنهان نمی‌ماند.

برداشت: ما یک نوع نشاط داریم که به جوانی و سرزندگی مربوط می‌شود؛ هرچند که در ظاهر نشان نمی‌دهد. این نشاط از شراب کهنه‌ای گرفته می‌شود که کامل‌تر و غنی‌تر از آنچه به نظر می‌رسد، است.