غزل شمارهٔ ۱۲۷۵

برداشت: بر روی کوه‌های سخت، ترسی از شمشیر وجود ندارد و در جایی که ارزش‌ها بالا و گرانبها هستند، تأثیر منفی نمی‌تواند به آنجا راه پیدا کند.

برداشت: خود را نشان دادن در میان آشفته‌گی و مشکلات به آسانی ممکن نیست؛ همان‌طور که پیدا شدن زیبایی یک دانه خال در خاک دشوار است و نمی‌تواند در همان جا رشد و نمو کند.

برداشت: موجی که برمی‌خیزد، نمی‌تواند مانع حرکت سیل عاشق دیوانه شود، زیرا او از زنجیرها ترسی ندارد.

برداشت: اندیشه به خاطر صحبت‌های ناصحان دچار زخم و درد می‌شود، اما واقعا جنون و دیوانگی از خطرات بزرگ‌تری مثل شیر درنده در امان نیست.

برداشت: به خاطر شدت احساسات و عشق عمیقم، چشمانم به اندازه زنجیری بر گردن مجنون است و این زنجیر کمتر از زنجیری واقعی نیست.

برداشت: درد و غم باعث می‌شود که آرزوها و حسرت‌ها به پرواز درآیند، اما در این وضعیت، آرامش واقعی هرگز به دست نمی‌آید. تیرهایی که به سمت هدف پرتاب می‌شوند، نمی‌توانند آرامش را به همراه داشته باشند.

برداشت: نسیم صبح هرگز نمی‌تواند قلب ناامید و غمگینی را شاد کند و باعث تأثیر نغمه‌ها شود.