غزل شمارهٔ ۱۲۷۲

برداشت: اگر دیگران کوری ما را نبینند، هیچ‌یک از ما در جایگاه و خانه‌امان کور نخواهیم بود.

برداشت: در اینجا نمی‌توان به وضوح بین روزی‌هایی که روشنایی و گرما می‌آورند تفاوت گذاشت. مانند اینکه در خانه زنبورها، موم و شهد از یکدیگر تفکیک‌پذیر نیستند.

برداشت: روح روشنی نمی‌تواند به جسم تاریک نزدیک شود. روز را که می‌بینی، دیدن شمع برایش غیرممکن است.

برداشت: تا زمانی که به تو وابسته‌ام، دانه‌پاشی را قطع نکن. برای نفوذ در قلمرو سلیمان، تنها راه، دهان مور است.

برداشت: ما به خاطر سادگی و بی‌خبری‌مان برای رسیدن به عشق تلاش می‌کنیم، در حالی که حقیقت این است که قدرت و سختی سنگی که در فلاخن می‌نویسیم، به اندازه کوه طور نیست.

برداشت: عبارت به این معناست که سالکان (مسافرانی که در مسیر معنوی قدم برمی‌دارند) به راحتی می‌توانند از تاریکی و موانع عبور کنند، زیرا موانع ناشی از ظلمت و تاریکی به‌راحتی قابل کنار زدن هستند، در حالی که نوری وجود ندارد که بر سر راه آن‌ها باشد. در واقع، مشکل اصلی در غیاب نور است و اگر نور باشد، راه روشن است و عبور آسان‌تر خواهد بود.

برداشت: در کمان، آتش و حرارت وجود دارد و این تیر که به سمت عاشقان می‌رسد، نمی‌گذارد آن‌ها در آرامش و خواب ابدی قرار گیرند.

برداشت: ما به زیبایی معنا از ظاهر راضی هستیم و برای افرادی که فقط به ظاهر می‌پردازند، اهمیت به جنس و کیفیت پیرهن نداریم.

برداشت: هیچ چیز باارزشی که ما داریم، حتی در سرزمین‌های دور مثل چین، نمی‌تواند به راحتی به دست آید. این سفال ساده‌ای که در دست داریم، هیچ تفاوتی از نظر ارزش با کاسه‌های گرانبهای سلطنتی ندارد.

برداشت: عاشقان از عشق زنده می‌شوند و عشق به آنها زندگی می‌بخشد. شمع‌هایی که خاموش شده‌اند نیازی به دمیدن به آنها نیست تا دوباره روشن شوند.

برداشت: در میان افراد فهمیده، راز و رمزها را نمی‌توان با هر کس در میان گذاشت؛ فقط با کسانی که لایق فهم و بیان هستند می‌توان صحبت کرد و سکوتمان هم خود نعمتی است که لازم است حفظ شود.

برداشت: با وجود اینکه آن بی‌درد (صائب)، هرگز به یاد ما نیفتاد، اما از سخن سنجان (سخن سرایان) کسی به شهرت نرسیده است.