غزل شمارهٔ ۱۲۶۶

برداشت: کسی که بی‌هدف و بی‌مقصد در کوچه‌ها پرسه می‌زند، نمی‌تواند خانه‌ و زندگی خوبی داشته باشد. همچنین، پرنده‌ای که در اوج آسمان پرواز می‌کند، جایگاهی برای سکون و آرامش ندارد.

برداشت: تأثیر عمیق و شگفت‌انگیز تجربیات زندگی، که مانند بارانی بر من نازل می‌شود، باعث می‌شود که نتوانم سوالی بپرسم. در میان دریای بی‌پایان از مسائل و ابهامات، من به اندازه‌ی یک ماهی، توانایی بیان وضعیت‌ام را ندارم.

برداشت: بدون هیچ دلیلی و راهنما، سیلابی به دریا رسید. اگر چیزی از آن سمت وجود داشته باشد، کاروان در حال فعالیت نیست.

برداشت: بلبل از عطر گل به وجد آمده و مست شده است، زیرا وقتی روحانی به غذا پرداخته، دیگر حرفی برای گفتن نیست.

برداشت: اگر از هم فاصله داشته باشی، نیازی به دیدن چهره‌ای با شرم و حیا نیست؛ زیرا وقتی باغ دربسته است، باغبان نیز کاری ندارد.

برداشت: عارفان قبل از اینکه عمرشان به پایان برسد، تمایل‌های دنیوی را رها کرده‌اند. وقتی دل از دنیا سرد شود، دیگر نیازی به وابستگی به آن نیست.

برداشت: از افرادی که تنها به فکر لذت و هوس هستند، درباره عشق و محبوب واقعی سوال نکنید؛ زیرا نشانه‌ای از حرکت و نشاط در وجود آنها نمی‌بینید و در واقع هیچ کار خاصی از آنها برنمی‌آید.

برداشت: گل‌های بهاری با سرعتی بیشتر از سیل در حال حرکت هستند، اما پرنده زیرک در این باغ به دنبال لانه‌ی خود نیست.

برداشت: در این بیت، به تصویر کشیده می‌شود که باد دریا به راحتی کشتی‌ای را که لنگر ندارد، به سمت ساحل می‌برد. حرکت باد به گونه‌ای است که نیازی به استفاده از بادبان‌ها نیست و کشتی به آرامی و بدون استرس به سمت مقصدش پیش می‌رود.

برداشت: سنگ را به ارزش آن نمی‌سنجند، چرا که وقتی آنچه نیاز داریم فراهم است، دیگر نیازی به چیزهای بی‌اهمیت نیست. در این حالت، خواب غفلت، مانع بینایی ما نمی‌شود.

برداشت: تا زمانی که صدای قلم صائب به اوج نرسد، در میان بلبلان خبری از کار و تلاش نیست.