غزل شمارهٔ ۱۲۶۴

برداشت: رحمت خداوند شامل حال افرادی می‌شود که هشیار و هوشیارند، زیرا کسانی که به ارباب مروت و بخشش پناه می‌برند، باید از گناه خود پشیمان شده و سعی در اصلاح آن داشته باشند.

برداشت: آشیانه‌ ما در اینجا مثل سنبل در باغی ریشه دوانده است و بلبل ما، حالت رفتن از این گلزار را ندارد.

برداشت: مثل اینکه درخت خاری مانند مجنون، تاجی بر سر خود می‌گذارد؛ اما شعله‌های دل را به دست خود نمی‌تواند بپیچد و کنترل کند.

برداشت: زیبایی و جذابیت موها به خاطر عدم حضور محبوب و چهره‌اش از دست رفته است. هیچ کلامی نمی‌تواند از مهلک‌ترین شمشیر خطرناک‌تر باشد.

برداشت: غیر از صائب که با آهنگ خود چرخ زمان را به حرکت درمی‌آورد، بلبل خوش‌صدا امروز در گلستان وجود ندارد.