غزل شمارهٔ ۱۲۶۳

برداشت: اگر از روی انکار مَی نمی‌نوشیم، نباید فراموش کنیم که غفلت ما ناشی از یک علت است و در واقع، ما بی‌دلیل در این حالت نیستیم.

برداشت: هر قطره باران به ساقیان چشمک می‌زند و این را می‌پرسد که چرا در چنین روزی پیمانه‌ها پر نیستند؟

برداشت: می‌توانی در دل من که از کینه خالی است، جای داشته باشی. در خانه‌ی دلم، آینه‌ای وجود دارد که در آن بسته و کثیف نیست.

برداشت: هدیه‌ی دل را با امید به حضورت آورده‌ایم، اما ای کاش آن زلف بر افراز شود که دل در این ماجرا هیچ نقشی ندارد!

برداشت: دل آشفته‌ام با شدت، سینه‌ام را دریده است. این صدف، آنقدر که در آن مروارید وجود دارد، راحتی و آرامشی ندارد.

برداشت: وقتی که احساسات و افکار به هم ریخته نشده و آرامش برقرار است، نمی‌توان درک کرد که چقدر تأثیرگذارند. همچنین تا زمانی که دل‌ها درگیر نشوند و داغ و درماندگی وجود نداشته باشد، نمی‌توان به درستی خواند و فهمید که چه حالتی در دل‌ها حکفرماست.

برداشت: در اینجا شاعر به این موضوع اشاره دارد که اگر کسی دیر وارد عشق شود، باید مراقب باشد. او به خطرات و دشواری‌های این عشق اشاره می‌کند و اخطار می‌دهد که این معشوق می‌تواند با چشمانش، که به مانند تیغی تیز می‌باشند، کسی را درگیر کند و به سادگی کسی را نجات نمی‌دهد. پس باید در این مسیر با احتیاط پیش رفت.

برداشت: شانه کردن در گیسوان تو، هر بار باعث می‌شود که به ایمانی نو دست یابم. پیچیدگی‌های موهایت به اندازه پیچیدگی‌های زنجیر محکم نیست.

برداشت: تا وقتی که جاذبه موفقیت به کسی دست ندهد، هیچ کسی نمی‌تواند به خوبی و شایستگی در کنار او قرار گیرد.

برداشت: طوطی وقتی که در برابر آینه قرار می‌گیرد، می‌گوید که می‌تواند صحبت کند، اما چون من در برابر او هستم، جرأت بیان کلمات را ندارم.

برداشت: بی‌قراری و نیاز واقعی انسان‌ها به مکان‌های مقدس مانند کعبه و بتخانه نیست. در حقیقت، سرنوشت کسی که به دنبال حقیقت است، به مسیرش و جلوه‌ دادن آن بستگی دارد و نه به مقصد نهایی.

برداشت: محبوب ما با قلم ما نام عشق را به بلندای مقام رساند. اگر عشق به ما دو جهان را هم ببخشد، به هیچ وجه زیاد نیست.