غزل شمارهٔ ۱۲۶۲

برداشت: افسر زرین که نشانه‌ی عظمت و آزادگی است، توجهی به عیب و نقص ندارد؛ زیرا مثل کاسه‌ی چینی که به خاطر نازکی‌اش ممکن است آسیب ببیند، او هم در معرض خطر نیست.

برداشت: اگرچه خواب خراب و پریشان است، اما نیازی به تفسیر آن نیست. آنقدر در نظم دنیا اندیشه نکنید و به خودتان زحمت ندهید.

برداشت: مدح و ستایش هنگامی که از دل برنمی‌خیزد و صادقانه نیست، مانند شاخی بی‌برگ می‌نماید؛ در واقع، این ستایش نه تنها زیبا نیست، بلکه مانند زخم‌زنی است که به جای بارش خیر و برکت، تنها درد و رنج به همراه می‌آورد.

برداشت: زن لبخندش را محجوب کرده و در کتاب مقدس عشق، همچون آینه‌ای برای طوطیان، دیگران را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد، زیرا زیبایی و شرافت او از زنگار دنیا پاک و دور است.

برداشت: از افرادی که دل را به درد می‌آورند، رنجی بیشتر از دلسوزی قابل تحمل نیست؛ چرا که بر سر بیماران، شمعی وجود ندارد که نشان‌دهنده محبت و آتش دل باشد.

برداشت: دوشابه باده خشک از لب خاموش نمی‌گذرد، پس نیازی به حرف زدن نیست؛ کسانی که بخشنده و سخاوت‌مند هستند خود به نیازها پاسخ می‌دهند.

برداشت: خمر نوشندگان به یکدیگر ایرادها و نواقص خود را می‌پوشانند و در می‌خواری، زمانی که چشم‌ها هوشیار نیست، جایی برای نفوذ و آسیب باقی نمی‌گذارند.

برداشت: مردان تلاش می‌کنند تا بدون صحبت، عمل کنند. اما میزان رزق و روزی که ما به دست می‌آوریم، تنها از گفتارهایی که بدون عمل هستند، حاصل نمی‌شود.