غزل شمارهٔ ۱۲۶۱

برداشت: عشق بازی و عشق ورزی کار هر کسی نیست و هر کس صلاحیت آن را ندارد. همچنین هر کمانی نمی‌تواند به خوبی از پس هدفی بزرگ برآید.

برداشت: درخت طوبی نمی‌تواند شاخه‌اش را به سوی هر کسی که بدون بال و پر است بگسترد. کسانی که ذهن پریشان دارند، نمی‌توانند در جایی بالا و سرفراز قرار بگیرند.

برداشت: به عنوان یک انسان، تلاش کن تا چهره‌ات را از مشکلات و مصائب دور نگه‌داری. اگر می‌خواهی در امان بمانی و به آرامش برسی، باید از نفس خود مراقبت کنی، زیرا حضور ناپسند آن می‌تواند مانند یک آینه تاریک، نمای درستی از حقیقت را مخدوش کند.

برداشت: اگر که سیرتی پاک و ساده داری، زینت و زیبایی‌ات را در دل نگه‌دار. دشمنی نکن، زیرا مانند طرۀ دستار نیست که قابل دسترسی باشد.

برداشت: من تا چه زمانی باید در دنیای مادی و سرگرمی‌ها غرق شوم؟ حتی یک ذره غیرت دینی در تو نیست ای کسی که خود را جدا از دین می‌دانی.

برداشت: با دقت به زلف او نگاه کن و از دور، دندان بر دندان بگذار. این بیانگر این است که برای ابراز عشق و احساسات عمیق نیازی به کلمات زیاد نیست.

برداشت: می‌توانی به قامت زیبای خود افتخار کنی، اما بدان که همچون تو، فردی با این ویژگی‌ها در تمام بوستان وجود ندارد.

برداشت: تا زمانی که توبه‌ام را بشکنم، از شکست و عواقب آن نگرانی ندارم. هر کسی که واقعاً نادم و پشیمان نیست، جایگاهی در جامعه ندارد.