غزل شمارهٔ ۱۲۵۹

برداشت: توبه کردن از دوستان برای ما سنگین نیست، چون در مسیر بی‌خیالی، کاروانی در حرکت نیست.

برداشت: کاسه منصور خالی بود و به خاطر شهرتش معروف شد، اما در میخانه اتحاد، هیچ‌کس به هوش نیست.

برداشت: در پشت دیوارهای دوری و محرومیت، من به عشق'y که دارم به یار، رسیدن را فرامی‌خوانم، با اینکه هیچ‌کس در کنار من به اندازه من عاشق و نزدیک به او نیست.

برداشت: هر کسی که با بی­نامی زلیخا را بی­آبرو کند، دیگر برای او افترا زدن به زلیخا بدون عیب و ایراد است.

برداشت: کهربا نمی‌تواند کاه را از دیوار بگیرد؛ کسانی که فقط به تن پرستی می‌پردازند، نمی‌توانند به موفقیت دست یابند.

برداشت: در برابر چشمان نیمه‌بسته او، دیگر صبر و تحمل بی‌فایده است و هیچ مانعی نمی‌تواند جلوی این تیغ تند را بگیرد.

برداشت: در روز قیامت، کسی که از عشق و جذبه چشمان او شکسته و آزرده نیست، همچون طلا بدون سکه در بازار ارزش و اعتبار ندارد.

برداشت: با وجود زیبایی‌های دنیا و موانع مختلف، می‌توان با نگاه به زیبایی‌های طبیعت و آسمان، به درک عمیق‌تری از ماه و جاذبه‌های آن رسید.

برداشت: دل بی جهت از تسبیح و کمربند رنج می‌برد، در این ورق‌های کهنه هیچ پیوند و ترتیبی وجود ندارد.

برداشت: در میخانه‌ای که مغان در آن حضور دارند، در کنار پیر شراب‌فروش، هیچ چیز بیشتر از دل معمار نیست که در ویرانه‌ای نشسته است.

برداشت: فشردن ارزش‌ها و زیبایی‌های خود در میان چیزهای بی‌ارزش و ناچیز کار آسانی نیست، و هر ابر گریانی که در میان گلزار وجود ندارد، به سختی می‌تواند اشک بریزد.

برداشت: در نزد ما صائب، که بار سنگینی از اندیشه و هنر را به دوش می‌کشیم، ثروتی که به دست می‌آوریم جز از ابر، که کنایه از نعمت‌های آسمانی و باران گوهر و زیبایی است، نیست.