غزل شمارهٔ ۱۲۵۸

برداشت: عشق سوزان و واقعی به زیبایی و ایمان نیازی ندارد و ما دست‌مان به وسایل مذهبی و اعتقادی چون تسبیح و زنجیر وابسته نیست.

برداشت: هیچ کاری را ساده و بی‌اهمیت نپندار، زیرا هر چیزی که در این دنیا به نظر آسان می‌رسد، اگر به خودت واگذار کنی، ممکن است انجام آن برایت سخت و دشوار باشد.

برداشت: هر نگاهی که به کوه طور بیافتد، بی‌دلیل و بدون فکر انجام می‌شود و هر سنگریزه‌ای نمی‌تواند با شعله‌ی عشق و دیدار مقابله کند.

برداشت: به دامنِ او نزدیک شو، زیرا در میزان رحمت او، کسی که خواب‌آلود است، به اندازه کسی که بیدار و هوشیار است، ارزش و اهمیت دارد.

برداشت: هر کسی که زیبایی معنا را دارد، برای من مانند چشم من ارزشمند است. اما چشم من، که خانه‌ی تصویر است، به تنهایی هیچ زیبایی ندارد.

برداشت: ما فقط به تماشای زیبایی‌ها و خوشی‌های زندگی می‌پردازیم و به چیزهای ظاهری و زرق و برق اهمیت نمی‌دهیم.

برداشت: با افرادی که تندخو و دارای اخلاق ناپسند هستند، ارتباط برقرار کن؛ زیرا برقراری دوستی با آنها بهتر از این است که با کسانی که به زحمت می‌توانی آنها را اصلاح کنی، هم صحبت شوی.

برداشت: در خیالم با زیبایی او نشستی آرام دارم، جایی تنها که هیچ نگرانی از بوی عطر یا لباس ندارم.

برداشت: هر کسی که در این غزل صدای دلنشینی ندارد، نتواند به تفکر و سخن ورزی صائب دست یابد.

برداشت: در مکان‌های مقدس و ویژه‌ای که پاکبازان حضور دارند، فقر و تنگ‌دستی جایی ندارد. اینجا نه تنها فقر بی‌معناست، بلکه وابستگی به کار و حرفه نیز اهمیت ندارد.