غزل شمارهٔ ۱۲۵۶

برداشت: دل‌ آرام و صاف مثل آیینه نیست، بل که فقط کسانی که در دل‌شان درد و احساس دارند، می‌توانند به درک عمیق‌تری برسند. آن‌هایی که بدون احساس، فقط سرد و بی‌تفاوت هستند، نمی‌توانند با درد و رنج زندگی ارتباط برقرار کنند.

برداشت: ای کسی که خود را در دل ما به صورت زشت و نا پسند می‌نگری، به خودت رسیدگی کن و رنگ و روی خود را تغییر بده؛ زیرا آیینه دل ما زرد و تیره نیست.

برداشت: چشم‌هایمان را بسته‌ایم و تنها به یاد او، در حسرتش زندگی می‌کنیم. حتی نسیم خنک مصر هم نمی‌تواند ما را به یاد او بیاورد.

برداشت: در روز بارانی، میکشان (مردان شیرین‌زبان) همچون ابرهای پر از گوهر هستند و لحظات خود را با ارزش می‌گذرانند؛ زیرا این زمان، کم از گنجینی نیست که باد به ارمغان می‌آورد.

برداشت: اگر در چهره افرادی که دل پاک دارند، غباری باشد، این تنها در ظاهر دیده می‌شود و در واقعیتی که در درون آن‌ها وجود دارد، هیچ راهی برای آلودگی نیست.

برداشت: اگر سنگی به سرای جام جم پرتاب شود، دلیلش این است که خون واعظ، جوان شجاع را نریخته است.

برداشت: در روز بارانی که شب شنبه باشد، صائب ما را به میکده می‌کشاند و این کار بدون دردسر است.