غزل شمارهٔ ۱۲۵۵

برداشت: امروز روزی است که همه چیز به هم وصل شده و شاد است، اما دل ما که غم را تجربه کرده هنوز خوشحال نیست. مثل اینکه کودک ما در این صبح نوروزی نمی‌تواند به راحتی آزاد باشد.

برداشت: ای نسیم، از موهای او دست بردار که این کار، ناشی از لرزش ناخنش است و در انگشتان شمشاد چنین چیزی وجود ندارد.

برداشت: مرغی که جانش از جنس فولاد است، با وجود دیدن داغ و آسیب‌های فراوان، هرگز نمی‌سوزد و قوی می‌ماند.

برداشت: برای اینکه از زیر بار فشار و مسئولیت رها شوی، باید بدان‌که سرو در باغ به خاطر تعلقاتش نمی‌تواند آزاد باشد.

برداشت: سایهٔ بال مرغ خطر پرواز آزاداندیشان را تهدید می‌کند و این خطر هرگز از تیشهٔ محکم فولاد کمتر نیست.

برداشت: از ناتوانی ما، قدرت ما از دست می‌رود و چشمان ما به روی حقیقت بسته است، اما این خود به تنهایی دلیل بر قدرت جلاد نیست.

برداشت: برای نشان دادن مردانگی و شجاعت، ابتدا باید به سر پادشاه ضربه‌ای بزنیم، زیرا در وجود کسی مانند فرهاد، ویژگی‌های واقعی و شایسته وجود ندارد.

برداشت: بهتر است عاشق در ناملا‌یمی و سختی باشد تا اینکه از ترس درد و رنج خود را کنار بکشد. مرغ هوشیار همواره از گله و خانه صیاد دور می‌ماند و به جستجوی امنیت نمی‌پردازد.

برداشت: دست نویسنده را یکباره‌ بر چوب محکم کردند و در سخن‌ گفتن، مانند صائب، هیچ‌کس استاد نیست.