غزل شمارهٔ ۱۲۵۴

برداشت: در دنیای ما، هیچ گل آتشینی به جز درد و رنج وجود ندارد، و در این باغ، سنبل‌ها تنها خواب‌های آشفته و نامطمئن هستند.

برداشت: دانه خود را به آب بزن و مانند یک گوهر تازه درخشندگی داشته باش، چرا که از روی نیکخواهی، آنچه نیاز داری مستقیماً به تو نخواهد رسید.

برداشت: در زمان افرادی که نتیجه‌ای نمی‌گیرند، فقط نشانه‌هایی از امید وجود دارد و هیچ بارانی برای به ثمر رساندن آرزوها نمی‌بارد.

برداشت: به دامن کسی که بی‌فایده‌اند پای نگذار، چون در این درگاه چیزی جز نیازی به نگهبان وجود ندارد.

برداشت: از گذشت شب، تنها عشق می‌تواند نیاز دستگیری را پاسخ دهد و هیچ چیز دیگری به جز صبح پاک و بی‌گناه این امکان را ندارد.

برداشت: عبدالله گفته است که عشق به من آسان نیست و فقط معشوق بودن کافی نیست.