غزل شمارهٔ ۱۲۵۰

برداشت: سختی‌ها و موانع در مسیر عشق مانند سنگی است که خواب سنگین دارد و نمی‌تواند راه را ببیند. اما اگر دل انسان بی‌تاب و مشتاق باشد، می‌تواند با شتاب و روشنی بر مسیر ادامه دهد.

برداشت: در دوری از عزیزان، دل انسان آرامش ندارد. همانطور که آب در درون گوهر (مروارید) بدون لرزش نمی‌ماند، دل هم در غم غربت و دوری از دوستان و نزدیکان نمی‌تواند راحت باشد.

برداشت: سرو به خاطر آزادگی‌اش هرگز از برگ نمی‌ریزد و عارف نیز با دل خود بار سنگینی از زندگی را تحمل نمی‌کند؛ زیرا جمعیت و دنیا برای او چیزی نیست.

برداشت: مشکل است که از دنیای بزرگ و پیچیده زندگی به راحتی وارد دنیای آزاد و آرامش بشویم، زیرا این مسیر پر از چالش‌ها و سختی‌هاست و آسانی آن به سادگی دست نیافتنی است.

برداشت: طمع کردن به دل‌هایی که خود را می‌آرایند، نادرست است؛ زیرا دلِ زنده‌ای که شاداب و پرانرژی باشد، در خاکستر سنجاب پیدا نمی‌شود.

برداشت: سرنوشت و شانس به مانند یک آیینه، درستی و روشنی را به زندگی می‌آورد. در دل این طوفان‌های تاریک و غم‌انگیز، هیچ جایی برای ناامیدی وجود ندارد.

برداشت: پرده‌ی خواب‌آلود پوشیده بر زمین، جایی بهتر از محراب برای دل زاهد افسرده وجود ندارد.

برداشت: آشنایان در واقع همه پرده‌ای از بیگانگی را برداشته‌اند، به طوری که در جمع دوستان، بهره‌ای از دوستی و ارتباط وجود دارد که مشابه وسایل و ابزار نیست.

برداشت: موج دریا به عمق دل می‌خزد و ریشه‌ی غم را بیرون می‌کشد، این نهنگ که جان را می‌ستاند، تنها با این قلاب قادر به انجام این کار نیست.

برداشت: در دل روشن و آگاه، می‌توان به مقصدهای دوری رسید. برای سفر در شب، هیچ چیز بهتر از پروازی پرتوان نیست که انسان را از مهتاب روشن‌تر کند.

برداشت: عشق مانند آفتاب درخشان و گرمی است که ما را پشتیبانی می‌کند و باعث می‌شود خیلی از چیزها را نادیده بگیریم. از این رو، ما دیگر به موجودات کوچک و بی‌اهمیت توجهی نداریم.

برداشت: چشم کسانی که حقیقت را نمی‌بینند مانند پرده‌ای نرم و دلپذیر برای خواب است. اما اگر به واقعیت نگاه کنیم، در نی‌ که نماد زندگی ساده و واقعی است، چیزی جز شیرینی وجود ندارد.

برداشت: آه، صائب، از آن لب‌های زیبا تنها نشانه‌ای که برای عاشقان بی‌رحم باقی مانده، فقط یک خمیازه است که گویی دروازه‌ای به روی آن‌ها باز می‌کند.