غزل شمارهٔ ۱۲۴۸

برداشت: هیچ چشمی وجود ندارد که از نور و زیبایی چهره‌ی او سیراب نشده باشد. همچنین در منبع و سرچشمه‌ی روشنایی بی‌نهایت، هیچ‌گونه بخل و کمی وجود ندارد.

برداشت: اگر کسی به جواهر سرخ رنگی (لعل) دسترسی داشته باشد، شاید بخواهد آن را به تشنگان هدیه دهد. اما اگر رحمی وجود نداشته باشد، در واقع چنین جواهر قیمتی نمی‌تواند از چاه عمیق زخم‌ها، آب کافی برای سیراب کردن عطش‌ها تامین کند.

برداشت: سخن از این است که عبادت و زهد این زاهدان بی‌روح، هیچ دلیلی ندارد که بیشتر از یک خمیازه در نمازخانه باشد. به عبارتی، نشان می‌دهد که روح عبادی آنها خالی و بدون معناست و حتی یک خمیازه هم نمی‌تواند نشانه‌ای از عمق عبادت باشد.

برداشت: تنگ‌نظری در دنیا چیز معمولی است، اما در دل دریاها وقتی که کاسه‌ای برای برداشت آب نیست، در میانه گرداب هم گم می‌شود.

برداشت: دل ما در انتظار نوازش‌های عشق گرم است و به چیزهای سطحی و بی‌ارزش مانند سمور، قاقم و سنجاب توجهی نداریم.

برداشت: در وسط طوفان، با وجود موقعیت دشوار، سعی دارم آرامش خود را حفظ کنم. مانند حبابی که بر روی آب شناور است، نگران مشکلات و چالش‌ها نیستم.

برداشت: عشق و آرامش به دور من دیواری کشیده و از درگیری‌های بی‌نتیجه نجاتم داده است. مانند ماهیی که دندان‌گیر را نمی‌تواند با خود ببرد، من نیز از این افکار مزاحم آزاد شده‌ام.

برداشت: چشم ما هرگز به خاطر عشق از دیدن باز نمی‌ماند؛ قربانیان هیچ‌گاه از دست قصاب سیر نمی‌شوند.

برداشت: از دل بی‌قرارم نمی‌توانم در یک جا آرام بگیرم. این اضطراب و نگرانی همچنان در من وجود دارد، و مانند جواهر گرانبها، هیجانی شبیه به جیوه دارد که دائم در حال حرکت است.

برداشت: شمعی که از کافور ساخته شده، به نور صبح نیازی ندارد و برای درخشیدن، احتیاج به نور ماه ندارد.

برداشت: از سکوت و عدم صحبت، ما به اندازه‌ی صد باغ و بهار داریم، اما کوزه ما که لب آن بسته است، شراب ناب ندارد.

برداشت: تلاش و اراده ما هرگز کم نمی‌شود، حتی اگر مقصد دور و طولانی باشد. اگرچه ممکن است در مسیر خسته شویم، اما همچنان آماده و بیدار به حرکت ادامه می‌دهیم.

برداشت: اگر دل‌ها پاک و پاکیزه باشند، هیچ باغی به زیبایی دیدار دوستان نمی‌رسد، حتی اگر در دل گل و گیاه هم باشد.

برداشت: کسی که تشنه‌ی نور و گرماست، تحت تأثیر زیبایی و عطر شبنم قرار نمی‌گیرد. همچنین، گل‌ها و زیبایی‌های طبیعی نمی‌توانند فردی را که بی‌تاب است، به خواب ببرند.

برداشت: اگر دیدگاه عادلانه‌ای داشته باشی و بدون هیچ غباری، متوجه شوی که فیض و نعمت‌های ما، به اندازه‌ی یک محراب ارزشمند است، درمی‌یابی که وجود ما از نظر روحی و معنوی کمتر از یک مکان مقدس نیست.

برداشت: افرادی که درک درستی از حقیقت دارند، به مانند کسانی نیستند که فقط به ظاهر و ظواهر دنیا توجه می‌کنند و از نگاه عمیق به واقعیت‌ها غافلند. آن‌ها پاکدل هستند و به دنیای مادی وابسته نیستند.

برداشت: با بی‌زحمت نمی‌توان به حقیقت و معنا دست پیدا کرد، چرا که برای به دام انداختن معنا باید تلاش و کوشش کرد و این کار ساده‌ای نیست.