غزل شمارهٔ ۱۲۴۶

برداشت: چهره‌ی خورشید به خاطر دردی که بدون هیچ گونه راه نجاتی به آن مبتلا شده، زرد است. و زخم‌هایی که صبح به خاطر نگاه تیز و خشونت‌آمیزش به دامنش افتاده، ناشی از چه کسی است؟

برداشت: خاک به چه کسی شکایت می‌کند که همیشه مانند ناقوس ناله می‌کند؟ و از کدام ستاره در کهکشان است که در حلقه‌ی زینت قرار دارد؟

برداشت: قمری در این باغ چه امیدی دارد؟ چه کسی غیر از گل، این درد دل را می‌فهمد؟

برداشت: زیبایی آن گل در دنیای رنگ‌ها و عطرها نمایان است، اما درون هر غنچه‌ای رازهای پنهانی نهفته است که به چه کسی تعلق دارد؟

برداشت: سنبل به خاطر زیبایی و جذابیت موی کسی احساس حسادت می‌کند. از طرف دیگر، گل لاله هم به خاطر غیرت و زیبایی چهره کسی، خونش به جوش آمده است.

برداشت: دل مانند صیادانی است که به دقت در کمین نشسته‌اند تا نفس غنچه‌ای را بکشند. در این تصویر، پرسشی وجود دارد که این افراد چه کسانی هستند که در سایه و در پنهانی به این کار مشغولند.

برداشت: برای یک کاروان خفته، وجود یک نگهبان ضروری است تا مراقب آن باشد. در میان افرادی که در خواب هستند، پرسشی وجود دارد: چه کسی از میان آنها بیدار و هوشیار است؟

برداشت: عاشقان به دیگران بد نمی‌گویند، اما اگر کسی حال مرا این‌گونه آشفته ببیند، به راحتی متوجه می‌شود که معشوق من چه کسی است.

برداشت: به لطف قلم تو، زیبایی و موسیقی در جهان پخش شده است. اما در غنچه منقار، چه کسی قادر است به اندازه این زیبایی و صدا را بیافریند؟