غزل شمارهٔ ۱۲۴۳

برداشت: توفیق و موفقیت چیزی جز اراده و تلاش قوی انسان نیست. دل wise، چه انتظاری از امدادهای غیرمترقبه دارد؟

برداشت: ارزش تنهایی را چه کسی می‌داند وقتی که یک گفت‌وگوی دوستانه در میان است؟ مانند گنجی که می‌داند در حضور یک گوشه خالی و بی‌سکنه چه خبر است.

برداشت: من با سخن رنگین و زیبا خصم را ادب و مهربانی کردم، اما آیا برای دیوانگان، درمانی بهتر از گل وجود دارد؟

برداشت: در دروازه دارالامان تو نیستی، اما تو شمع من هستی. از ترس جان چه نیازی به این گریه‌ی کودکانه وجود دارد؟

برداشت: عارفان ز وجود خود، عشق و احساسات عمیق را می‌سازند. ای ساده دل، آنچه را که در دنیای بیرون می‌بینی و به آن دل خوش کرده‌ای، تنها زرق و برق است و حقیقت درون خود تو نهفته است.

برداشت: زندگی را برای آشنایانت تلخ کردی، پس در این زمینه بگو، معنی تلاش برای بیگانگان چیست؟