غزل شمارهٔ ۱۲۳۳

برداشت: دوست با خم ابروی خود به گونه‌ای جذاب و دلربا، مانند تیغی بر روی خورشید، صبا را در دام می‌کشد و بوی زلفش همچون عطر عنبر به مشام می‌رسد.

برداشت: به قدری با دوستان خود در حال گفتگو و نزدیک شدن بود که به واسطه این نزدیکیت، نام نیکوی او تحت تاثیر قرار گرفت و در واقع، عیبی در شخصیت او شکل گرفت.

برداشت: به محض اینکه پایم را به کوی محبوب گذاشتم، بی‌اختیار از شدت عشق و شوق، زمین افتادم و حالتی شبیه بیهوشی به من دست داد. خاک آنجا به قدری عزیز و نوشدارو بود که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌داد.

برداشت: مثل کودکی که از مدرسه اجازه دارد به باغ برود، هر قطره اشکم به دنبال دوست می‌گردد.

برداشت: باد بی‌پروا و بازیگوش، با چنگ زدن به موی معشوق، امید و آرزوی دل‌های عاشق را پاره کرد و بر باد داد.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به راحتی و با قدرت، دوستان را به خون و خاک بیفکند و از میان بردارد.

برداشت: شوق و yearning صائب برای رفتن به کعبه به حدی است که او می‌خواهد در شب و با پوشش خاص، به دور کوی دوست بگردد. این بیان نشان‌دهنده عشق و علاقه عمیق او به دوستی و معشوق است.