غزل شمارهٔ ۱۲۳۲

برداشت: رضایت و محبت دوست مانند آتش به زبانم تبدیل شده است. کاش که آب و مرهمی بر این آتش وجود داشته باشد تا درد و التهاب آن کاهش یابد و باری را از روی دل بردارد.

برداشت: اگر دوری‌ات باعث نشود که به من نزدیک شوی، من زیر یک پیراهن یکرنگ با بوی دوستی‌ام خواهم ماند.

برداشت: هر شعله‌ای ممکن است که با یک اشاره، به آتش سوزانی تبدیل شود اگر با دوستانه‌ی خود رفتار نشود.

برداشت: وقتی صدای پرواز جبرئیل به گوش می‌رسد، توجه همه جلب می‌شود و هر کس با شنیدن این صدا به گفت‌وگو با دوستش آشنا می‌شود.

برداشت: دریوزگی کاسه را به صدا در می‌آورد و به دنبال آن، آهوی چین وقتی درهم و برهم می‌شود، زلف‌های خوشبو و عطرآگین دوست را به یاد می‌آورد.

برداشت: سرو و صنوبر که دلشکسته‌اند، از غم و بار سنگین خود رها می‌شوند و با خوشحالی و سبکی به سمت هر باغ و گلستانی می‌روند تا به دوست محبوبشان نزدیک‌تر شوند.

برداشت: اگر زیبایی محبوبی با این دستور و نظام عشق بیفتد، دل‌ها را به سمت خود جذب می‌کند و باعث می‌شود که همه چیز، حتی قبله‌ها، در برابر یاد او فراموش شود.

برداشت: بهار می‌تواند همچون سیلی بهاری، زنده‌دلی و شادابی را به همراه بیاورد و دل‌های بی‌خبر از حقیقت را به سوی دوست واقعی رهنمون کند.

برداشت: هر کسی که با صداقت و تلاش خود در پی یافتن دوست باشد، در مسیر زندگی، خوشبختی را از آن خود می‌کند.

برداشت: عاشق وقتی چهره معشوق خود را می‌بیند، چطور می‌تواند در محدودیت‌های ظاهری و مادی خود قرار بگیرد؟ احساس او فراتر از این جسم و پوست است.