غزل شمارهٔ ۱۲۲۷

برداشت: در نهایت، بار گناه که بر دوش من است، به قدری سنگین خواهد شد که توان تحملش را از دست می‌دهم. در نتیجه، این گیاه که در حال رشد است، بالاخره به میوه خواهد رسید.

برداشت: من از پوست نرمتر صد پیراهن می‌شوم، اگر این پیرمرد اراده کند که مرا بر هم بزند.

برداشت: اگر باغبان با دل سنگین و افسرده باشد، گل‌های این گلستان به زودی پژمرده و شکسته خواهند شد.

برداشت: دوستی و محبت میان دشمنان به طور موقتی و فقط برای مدتی کوتاه وجود دارد و در نهایت این آشفتگی‌ها و ناپایداری‌ها به شکاف و جدایی بین آن‌ها خواهد انجامید.

برداشت: این بیت به این معناست که اگر کسی ارزش و شخصیت بالایی داشته باشد، می‌تواند با تحمل سختی‌ها و انتقادات بیشتری مواجه شود. در واقع، هرچه فرد از ارزش و اعتبار بیشتری برخوردار باشد، در برابر ملامت و قضاوت دیگران مقاوم‌تر خواهد بود و در نهایت این انتقادات نتوانند او را نابود کنند.

برداشت: جهان و چرخ زمان نمی‌توانند بر عشق تسلط یابند؛ در نتیجه، این عشق می‌تواند مانند شیشه‌ای که به هم برخورد می‌کند، شکسته شود.