غزل شمارهٔ ۱۲۲۶

برداشت: دل سنگین و بی‌روح خود را برای عشق زشت می‌داند و به خاطر چشم‌پوشی از حق، به نعمت‌های عشق آسیب می‌زند.

برداشت: با وجود اینکه در تاریکی غوطه‌ور است و از خط معنبر دور شده، اما می‌توان از آن لب خمار، آب حیوان را به دست آورد.

برداشت: زمانی که ستاره سهیل به خاطر دیدن او درخشان می‌شود، پس چرا رنگ خط روی آن سیب زنخدان شکسته است؟

برداشت: مجنون من، در حالی که زنجیر حلقه‌ای شده، هرچقدر که آرایشگر زلف‌های پریشانش را صاف می‌کند، نمی‌تواند از یاد او بیرون برود.

برداشت: چشم غزالان به خواب رفته بود و شوخی کرد، در حالی که چشم او به دامان مژگانش افتاد و آن را شکست.

برداشت: اگر عشق و محبت را در نظر نگیریم، می‌توانستم به راحتی بر این باغ و زیبایی‌ها چیره شوم.

برداشت: سایه‌های ماهتابی که به خاطر زیبایی او پراکنده شده، چنان دلرباست که حتی کتان پیراهن را هم به خار تبدیل کرده است.

برداشت: وقتی که خود را جمع و جور کردیم و آماده شدیم، بهار گذشته بود و در حالت غنچه قرار داشتیم، باید لباسی را که پوشیده بودیم، از هم می‌گسستیم.

برداشت: از شدت غم و ناراحتی که به من وارد شده، آهی در دلم حبس شده است و به خاطر این درد، زیبایی و شادی زندگی مانند پرنده‌ای در باغ پر شکسته است.