غزل شمارهٔ ۱۲۲۳

برداشت: دل به شدت دلتنگی و ناامیدی، در انتظار وعده و دیدار محبوب خود نشسته و خود را در آتش جانکاه عشق گرفتار کرده است. اما نمی‌توان به راحتی و خونسردی در این وضعیت تحمل کرد.

برداشت: در دل ایوان، زیبایی مانند یوسف، تحت تاثیر چشمان حسودان و بدخواهانی نیست که او را به بند بکشند و در زندگی‌اش مانع ایجاد کنند. او مانند گوهر در صدف، در برابر این آفات در امان است و می‌تواند درخشش و زیبایی‌اش را حفظ کند.

برداشت: خطر سیلاب باعث نگرانی و اضطراب کسانی می‌شود که در مناطق آباد زندگی می‌کنند، اما جغدهایی که در مناطق ویران و خراب سکنا دارند، بی‌خیال و آرام هستند.

برداشت: در این جهان پر از خطر و مشکلات، به خاطر سنگینی بار غم و ناامیدی، نمی‌توان به راحتی آرامش یافت و در این دنیای هراس‌آور سکنا گزید.

برداشت: تیرها در تیرکمان مانند تصویرهایی در ذهن من هستند، و من از شدت ناراحتی و تنگدلی به خاطر اینکه خیلی از دردهای درونی‌ام همواره در کنار هم هستند، آه می‌کشم.

برداشت: خورشید در حالتی از شرم و خجالت غوطه‌ور شد و پرتوهایش مانند غبار تیره‌ای بر چهره محبوب نشست.

برداشت: درست زمانی که به خاطر عشق در بی‌قراری بودم و لحظات خوب را تجربه می‌کردم، ناگهان بی‌پر و بال شدم و زندگی‌ام مانند طوفانی آشفته شد تا اینکه همه چیز آرام گرفت.

برداشت: در تاریکی، مانند نگینی درخشان، اسکندر را غرق کرده است، اما خضر از چشمه حیات به خواسته‌اش رسیده است.

برداشت: هر کسی که از راه عشق به سجده افتد و در مسیر محبت قرار بگیرد، رحمت جاودانی خداوند بر او نازل می‌شود.