غزل شمارهٔ ۱۲۲۲

برداشت: زمانی شاد و خوش‌حال است که بتوانیم در کنار جام می، لحظاتی را بگذرانیم و از زندگی بی‌دغدغه و بی‌غم لذت ببریم.

برداشت: کتابی که بر روی آن نوشته‌ها نقش بسته، به قدری زیباست که همچون لباسی برای کعبه بر گرداگرد آسمان، حلقه‌ای از نور در میان حزن و اندوه قرار گرفته است.

برداشت: امشب شمع در سوگواری خاموش بود و شیشه پر از می، به خاطر چهره تو، با اندوهی عمیق در دل، چهار انگشت غم را تحمل می‌کند.

برداشت: نان جوی را بخور و در بهشت با چشم سیر تماشا کن، اما به خاطر گندم، بر چهره آدم نمرنگی نکن.

برداشت: آیا شیشه، که نماد شراب است، به زانوی ساقی تکیه داده یا مانند مسیح، روحی مقدس بر دامن مریم نشسته است؟

برداشت: از زیبایی و جذابیت معشوقان همچون یاقوتی می‌توان شعله‌هایی به وجود آورد. من متعجب و شگفت‌زده‌ام که این زیبایی چگونه بر روی گلبرگ‌ها مانند شبنم نشسته است.

برداشت: چه مدت باید آب شیرین را بر شن‌های روان بریزیم تا چهره زمین از غبار غلیظ تمیز شود و طراوت و تازگی به آن برگردد؟

برداشت: نمی‌توانم از جایم برخیزم، حتی با تمام تلاشم. در چه ساعتی غم بر چهره‌ام سایه افکنده و رنگم را زرد کرده است؟