غزل شمارهٔ ۱۲۲۱

برداشت: وقتی که عرق از می روی صورت آن محبوب نازنین می‌ریزد، در بهشت به خاطر سرزندگی و شور عشق چشمه کوثر آرام می‌گیرد.

برداشت: او با نگاه آتشینش مرا مجذوب کرده و من نمی‌توانم از آن چهره زیبا و دلربا روی برگردانم. این عشق و زیبایی به‌قدری افسون‌کننده است که مثل شعلۀ یک آتش، در چشمم نشسته است.

برداشت: وقتی که آن نگاه گرم با مژگانش در دل من جا گرفت، این تیر عاشقانه در سینه‌ام نشسته و دل را پر کرده است.

برداشت: دل سنگی من به دور حلقه در پیچ و تاب می‌خورد، در حالی که من در فولاد مانند جوهری ثابت و استوار نشسته‌ام.

برداشت: در دل گل، شبنم ما را دیده بود و هیچ کس نتوانسته بود ما را از ادب و احترام دور کند، چون حلقه‌ی چشمان ما در کنار آن گل قرار داشت.

برداشت: در دل من که مانند شیشه fragile است، بی‌نهایت احساسات و افکار وجود دارد. این احساسات وقتی به او می‌اندیشم، مانند سلطنت سلیمان به من فشار می‌آورند و مرا به شدت درگیر می‌کنند. مثل این است که آن پری زیبا در نزدیکی من نشسته و همه چیز را تحت تأثیر قرار داده است.

برداشت: وقتی دل از حالت طبیعی خود خارج شود، برگرداندن آن کار سختی است. مانند اینکه وقتی آتش شعله‌ور می‌شود، دیگر نمی‌تواند به حالت اولیه‌اش بازگردد.

برداشت: خانه‌ای که در آن بسته باشد و دل را تحت فشار قرار دهد، نتوانسته است به زیبایی و کمال سختی ببخشد. در درون صدفی که به یتیمی و تنهایی دچار است، گوهر ارزشمندی شکل گرفته است.

برداشت: دل ما به دلیل اندوهی که دارد، در قید و بند جسم گرفتار شده است و مانند کشتی‌ای که در گل و لای نشسته، به خاطر بار زیادش دیگر نمی‌تواند حرکت کند.

برداشت: ما به خاطر ظلم و ستم آسمان به هیچ جا نرفتیم و کوه نیز با این درد نمی‌تواند ثابت بماند.

برداشت: به دامن کسی پا بگذار که مانند پروانه، بی درخواست و بدون تردید در جمع دیگران حضور دارد. اما به خاطر کم ارزشی‌اش، در نهایت به خاکستر تبدیل می‌شود.

برداشت: محفل افرادی که زبانشان آتشین است، مکان مناسبی برای خودنمایی و لاف زدن نیست. هر کسی که در اینجا پر و بال می‌زند و به نمایش خود می‌پردازد، در نهایت به خاکستر خواهد نشست.