غزل شمارهٔ ۱۲۲۰

برداشت: عشق از جایگاه بالایی بر روی زمین بر وجود ما قرار گرفت، و چون مروارید یتیمی، بر چهره دلنشین دریا نشسته است.

برداشت: عشق در کنار ما و در صحبت‌های ما مطرح است، اما از شدت تنهایی و نداشتن انسان‌ها، مانند کوه قاف در دوردست‌ها وجود دارد. از تنهایی‌ام، در سایه پرنده‌ای افسانه‌ای نشسته‌ام.

برداشت: زخمی که بر دل مجنون است دوباره تازه خواهد شد، زیرا که از عشق ما یک شاهین دیگر بر سینه‌ی بیابان نشسته است.

برداشت: این مسیر، راه عشق است؛ با پاهای خود به آتش قدم می‌گذاری و در این بیابان پر از خار، مدام در حال حرکت هستی.

برداشت: جسم مادی نتواند بر پاکی دل تاثیری منفی بگذارد، چرا که نوشیدنی به راحتی از غبار روی ظرف مینا رهایی یافته است.

برداشت: نمی‌تواند تحمل کند که هم‌نفسش، آینه‌های صاف باشند؛ زود سنگین می‌شود، مانند ابری که با دریا ملاقات کند.

برداشت: اگر خار در چشمش بگذارد و ایجاد ناراحتی کند، مانند آتش، هر کسی می‌تواند در دل او نفوذ کند و نشسته بماند.

برداشت: دختر زیبا همچون آتش، پر و بال من را در مسیر عشق سوزانده است، اگر هم که خار و درد را در پایم احساس کنم.

برداشت: کفر و دین نمی‌توانند دل‌های روشن را راضی کنند. اگر شبنم بر گل زیبایی بنشیند، آیا می‌تواند دوگانگی را در دل ایجاد کند؟

برداشت: هر کسی که بخواهد به خود ببالد و فقط به خود بپردازد، در واقع توانایی درک و مشاهده واقعیات را از دست می‌دهد. انسان باید برای فهم بهتر زندگی و ارتباط با دیگران، به دور از خودبینی و خودپرستی باشد.