غزل شمارهٔ ۱۲۱۸

برداشت: اهل صفا و پاکی برای یکدیگر احترام قائل هستند و در زندگی با همدیگر به نیکی و محبت رفتار می‌کنند. فردی که روشندل و روشن فکر است، به گونه‌ای با آن‌ها رفتار می‌کند که گویی آن‌ها را بر روی دست خود قرار داده است، یعنی با احترام و محبت ویژه‌ای به آن‌ها اهمیت می‌دهد.

برداشت: هر کسی که با صداقت و از صمیم قلب، خود را در راه خیر و نیکی فدا کند، به او جایگاهی همچون نیکان می‌آورند، مانند حنایی که بر روی دست زیبایی خود را نمایان می‌کند.

برداشت: انتظار سختی و دشواری مانع پیشرفت و حرکت است. چرخ زندگی مانند لیوانی است که من را بر دست گرفته، و این وضعیت به من اجازه نمی‌دهد تا به جلو بروم.

برداشت: هر شاخه‌ای از گل به دنبال زیبایی و رنگ خود، مانند گدایانی که در انتظار کمک هستند، ظرفی در دست دارد تا از این زیبایی بهره‌مند شود.

برداشت: هر کسی که مانند گل نباشد و نتواند قیمت و ارزش خود را حفظ کند، امیدش به رنگ و زیبایی زندگی کم خواهد شد و مانند لاله‌ای می‌ماند که از زخم خارها آسیب دیده است.

برداشت: هنگامی که لطف و رحمت الهی وجود داشته باشد، دشمنان به دوستان تبدیل می‌شوند. در چنین حالتی، به قدرت و عظمت سلیمان اشاره شده است که در دستانی دیگر قرار می‌گیرد و به راحتی به دست می‌آید.

برداشت: آرزوهایی که نمی‌توان به آنها دست یافت، دل بی‌ادعا را بر دست دارد. یعنی آن دل که انتظار ندارد که خواسته‌هایش برآورده شود، همه آرزوها را به دوش می‌کشد.

برداشت: عشق آسان خواهد بود اگر مرا زود از زمین بلند کند، همانطور که سلیمان به مور جایی در دستش داده است.

برداشت: چنان آتش از پر و بالش می‌جوشد که اگر استخوانم را بگیرد، هما بر روی دستم می‌نشیند.

برداشت: در نهایت، به زمین افتادم و متوجه شدم که بی‌گناه بوده‌ام. زندگی‌ام را مانند دعایی که بر روی دستانم بوده، سپری کرده‌ام.

برداشت: از مهارت و هنر خود غافل مشو، زیرا هنر می‌تواند انسان را به مقام‌های بالا برساند و او را مورد توجه قرار دهد.