غزل شمارهٔ ۱۲۱۷

برداشت: تنها چیزی که باعث غفلت من از عمر بی‌فایده‌ام شده، این است که جز چند گل در دست ندارم و دلم را روشن نگه‌داشته‌ام.

برداشت: در جمعی که برای شادی و خوشی گرد هم آمده‌اند، افرادی هستند که هنوز در غم و اندوه به سر می‌برند. آن‌ها در حالی که در این محفل حضور دارند، با اشک و ناله‌ای همراه هستند و نور شمعی که در دست دارند، نماد آلام و احساساتشان است.

برداشت: وقتی گل به زمین بیفتد، در پی آن گلچین می‌آید و آن را برمی‌دارد. در نهایت، ما با خون خود، گواهی بر فاجعه‌ای که رخ داده را به دامن قاتل می‌رسانیم.

برداشت: ظاهر من به گونه‌ای است که مانند نعل وارونه به نظر می‌رسد، اما در واقع من مسیر روشنی را دنبال می‌کنم و به مقصد خود نزدیک می‌شوم.

برداشت: اگر باد به نسیم ملایم تبدیل شود و دل‌های آزاده را از هم دور نکند، مانند درخت صنوبر می‌توان تعداد زیادی دل را به دست آورد.

برداشت: من با تمام توانم در تلاش هستم و همانند مرغی که در زیر تیغ جانی دست و پا می‌زند، امیدوارم که یک روز بتوانم دامن قاتل را به دست بگیرم.

برداشت: اگر سلیمان با دل مهربانش به مور عاجز توجه کند، حتی آن مور می‌تواند خویش را فرمانروای دو چندان سازد.

برداشت: این ترس و ناامنی در این مکان به اندازه‌ای نیست که نتوان در آن زندگی ساخت و مراقبتی داشت، زیرا من از دوری و تنهایی همچون گوهری زیبا و ارزشمند، به‌دست آورده‌ام.

برداشت: اگرچه دنیا نعمت‌های زیادی دارد، اما با وجود این هیچ‌گاه نیروی حرص و طمع را راضی نمی‌کند. مانند اینکه در دریاهای پُر از گوهر، صدف‌ها همیشه در دسترس نیستند و پیدا کردنشان نیازمند تلاش و جستجوست.

برداشت: می‌توان عشق را از دل بیرون کرد، اگر کسی مثل صائب بتواند آن را از وجود خود دور کند.