غزل شمارهٔ ۱۲۱۵

برداشت: زمانی شیرین است که انسان لب خود را بر لب پیمانه بگذارد و مانند خشت، جبهه را بر زمین میخانه قرار دهد.

برداشت: دل مجنون ما دیگر به عشق سیه چشمان نمی‌تپد؛ چون به خاطر داغ‌های گران، با این دیوانه پیوند خورده و مشغول شده است.

برداشت: وعده‌ی بوسه‌ای که آرزوی تشنه را به خواب برد، به چشمان این کودک شیرینی داستان‌های خوش را هدیه داد.

برداشت: اگر به آرامی از مشهد ما بگذری، ایرادی ندارد؛ چون شمعی که به خاطر پروانه بسوزد، وجود ندارد.

برداشت: چرا کسی که بی‌پرواست، نتوانسته مرا با جادو و فریب به دور خود بپیچاند؟ مویی از زیبایی که بتواند به اندازه زبان شانه حرف بزند، وجود ندارد.

برداشت: خاک ما به خاطر آرامش و سکوت انسان‌های نیکوکار تشکیل شده است، بنابراین نمی‌توانیم سخن بگوییم زیرا زبان ما همچون لب پیمانه‌ای بسته شده است.

برداشت: چرا اشک‌های من را از چشمان خونینم باز می‌داری، ای مژگان؟ غیر از تو که در آغوش صاحبخانه مانده‌ای، چه کسی می‌تواند این کار را انجام دهد؟

برداشت: اگر کسی که وظیفه‌اش کنترل و نظارت بر رفتارها است، به این شکل بی‌رحمانه عمل کند، در حقیقت به دروغ و به روش اشتباه به زنجیر کشیدن حقیقت و معنای بهتر زندگی خواهد پرداخت.