غزل شمارهٔ ۱۲۱۰

برداشت: زیبایی خط مشکین تو، طرح جدیدی بر روی کارها خلق کرده است و حجاب زینتی تو به گونه ای است که مانند ریسمانی، تمام زیبایی هایت را به هم گره زده است.

برداشت: زیبایی چهره‌اش چنان است که نمی‌توان به راحتی به آن نگاه کرد، مانند اینکه در روی گل، نور خورشید درخشیده و راهی زیبا برای تماشا در این باغ به وجود آورده است.

برداشت: زمانی که خون بدون بخیه از زخم جاری می‌شود، زخم به حالتی دردآور و پرشور درمی‌آید و نمی‌توان لب‌ها را به خاطر درد آن به هم فشرد.

برداشت: عشق باعث می‌شود که معشوق با تمامی زیبایی‌ها و جذابیت‌هایش به درون ما نفوذ کند. مانند طوطی که در جدای از خود، درون ما شکر را نهان کرده است.

برداشت: در عشق و محبت، گناه کوچکی وجود ندارد. تا زمانی که زنده‌ایم، نمی‌توانیم از درخواست بخشش و پوزش خودداری کنیم.

برداشت: کعبه که نماد محوریت و راه است، برای عاشقانی که در مسیر عشق به گمراهی رفته‌اند، نمی‌تواند به عنوان نشانه راهی به شمار آید. چگونه ممکن است که یک نقطه ثابت بتواند مسیر پرپیچ و خم گردونه عشق را مشخص کند؟

برداشت: بلبل به سخن گفتن از گلزار ادامه می‌دهد و این گفتگو باعث شادابی و نشاط می‌شود، اما زمانی که صائب سکوت کند و لب از سخن ببندد، دنیا گرفته و افسرده می‌شود.