غزل شمارهٔ ۱۲۰۹

برداشت: دل به خاطر وصال دوست، چشمش را که پر از اشک است، بسته است. این اشک‌ها مانند مروارید در صدف، به دلیلی خاص و ارزشمند جمع شده‌اند.

برداشت: از نگاهی که به چشمان زیبا و تازه‌کار او دوخته شده بود، صورت او مانند ماه به نظر می‌رسید و به همین دلیل، مشتریان به سرعت از دکان خارج شدند.

برداشت: این بیت می‌گوید که هوش و بینش بالا نمی‌تواند به کسی که به اشتباه خودش را مجبور به تجربه احساسات دردناک کرده، کمک کند. فردی که چشمانش را به روی حقیقت بسته و به دنبال امید و شادی است، در واقع به داغ جنون دچار می‌شود و نمی‌تواند از آن رنج رهایی یابد.

برداشت: اگر بتوانی که بر آتش خشم و غضب آب بریزی، می‌توانی مانند گلدسته‌هایی که بر فراز آتش نمرود ساخته شده‌اند، از این آتش مهار شده، بهره ببری.

برداشت: افراد با تجربه و پخته، از درون خود آتش و شور و هیجان را بیرون می‌کشند؛ مانند چنار که از رگ‌های خام خود آتش برمی‌انگیزد و خود را به مانند عود (چوب خوشبو) می‌سوزاند.

برداشت: جهان به خواب غفلت فرو رفته و این امر باعث شده که ما نتوانیم حقیقت را ببینیم. دریچه‌ای که باید ما را به نور آفتاب هدایت کند، بسته شده است.

برداشت: برای غرق شدن در لذت و شگفتی زندگی، نیازی به مسکنی نیست که از خواب غفلت بیدار کند. پس چرا همچنان به ظواهر و زینت‌های ظاهری دلخوش باشی و در خواب و خیال باقی بمانی؟

برداشت: هر کسی که از دیدن غم و اندوه خود در این دنیا روی برگردانده و چشمش را از آن می‌پوشاند، هرگز چهره‌اش از اشک ندامت و پشیمانی خیس نخواهد شد.