غزل شمارهٔ ۱۲۰۸

برداشت: هر کسی که به چشمان خطرناک آن قاتل دل ببندد، مثل این است که جانش را به زبان تیز و برنده‌ای سپرده باشد.

برداشت: اگر سنگ در مرگ عاشق نمی‌گرید، پس چرا کوه بیستون به خاطر فرهاد، از لاله‌ها ماتم گرفته است؟

برداشت: اگر احساسات و غیرت چنان قوی و صریح باشد، می‌توان حتی بر روی یک چوب خشک و ساده، کارهای زیبا و ارزشمندی انجام داد.

برداشت: بلبل تا وقتی که غنچه دلش را نرنجاند، مانند زنگ‌زنگ که نمی‌تواند یک لحظه خاموش بماند، نمی‌تواند فریاد بزند.

برداشت: من سنگ قبری برای خود ساخته‌ام که از داستان‌ها و افسانه‌ها پر است، و حتی اگر خنجر تیز و فولادی از خون من به دست آید، تأثیری بر این سنگ نخواهد داشت.

برداشت: پرواز شعله در دامن آتش کار آسانی نیست، مانند آنکه چطور فرهاد توانست نقش شیرین را بر روی سنگ‌های بیستون حک کند؟

برداشت: نسیم سرد من بر صورت دریا می‌وزد و حبابی را به وجود می‌آورد که از صد پیراهن ضخیم‌تر است و این حباب نشان‌دهنده‌ی قدرت و سختی آن است.

برداشت: چشمی که من در آن مجلس زیبا دیده‌ام، می‌تواند به راحتی صدای فریاد را از دل شیشه عبور دهد، مانند سرمه‌ای که بر پلک می‌مالند.

برداشت: زبان مار، مثل یک خار، به آشیانه‌ام آسیب می‌زند تا شکارچی در قفس به من که به دام افتاده‌ام، نزدیک شود.

برداشت: شمع در زمان خاموش شدن باید روشن باشد، اما من در حیرتم که چرا وقتی جلاد چشمانم را بست، چشم خود را نبستم؟

برداشت: به خاطر شدت احساس ناتوانی و ناامیدی، چشمان صائب مانند کسی که از شدت درد گریه می‌کند، پر از اشک شد و در لحظه‌ای که قرار بود جانش گرفته شود، جلاد چشمانش را بست.