غزل شمارهٔ ۱۲۰۷

برداشت: دل نمی‌تواند به روشنایی شمعی که با وزش باد خاموش می‌شود وابسته باشد. نادان کسی است که امید و عشقش را به چیزی غیرپایدار و زودگذر مانند عمر بی‌اساس ببندد.

برداشت: افراد بزرگ با آثار هنرمندان مشهور در یادها می‌مانند، مانند شهرت بیستون که به خاطر تلاش و هنر فرهاد به وجود آمده است.

برداشت: به هر موضوعی که بپردازد، به گونه‌ای بر آن تأثیر می‌گذارد که مانند اثر هنری روی صفحه‌ای است که با دقت و مهارت خلق شده است.

برداشت: چشم عاشق به خاطر دیدن زیبایی معشوق نیازی به حجاب ندارد؛ همین که او را می‌بیند، کافی است. نگاه ما به خاطر آن لبخند قهری که دارد، بی‌دلیل به زحمت افتاده است.

برداشت: ناله و فریاد در زمانی که به وصال و نزدیکی رسیده‌ایم، نشانه‌ای از عدم قدردانی از نعمت است. در بهار، گنجایش لذت و آرامش وجود دارد و پرنده‌ای مانند بلبل به جای فریاد، از شیرینی آواز خود بهره می‌برد.

برداشت: در دل ما حسرت آغوشی وجود دارد، اما زخم‌ها را نمی‌توان با سکوت و شکایت پنهان کرد.

برداشت: اگر زیبایی و جذابیت یک چهره با لبخندش قادر باشد کوه‌ها را جابجا کند، پس چه چیزی نمی‌تواند با عشق و تلاش برای رسیدن به آن محبوب، همچون فرهاد که به خاطر شیرین سختی‌ها را تحمل کرد، انجام دهد؟

برداشت: با تلاش و تدبیر، نتوانستیم به درستی از عهده مشکلات برآییم؛ این رگ‌های پیچیده و عاشقانه، ما را در وضعیت دشواری قرار داده‌اند و نمی‌گذارند کارها را به خوبی پیش ببریم.

برداشت: زمانی خوش و دلپذیر است که انسان مانند یک شمع کوچک درخشان، به محض اینکه نگاهش به جهان باز می‌شود، به سرعت از آن جدا شود و دیگر توجهی به دنیای مادی نداشته باشد.

برداشت: چگونه می‌توانم به آرامی زندگی کنم در حالی که برای کشتنم، تیغی از جنس فولاد در کمرم قرار دارد؟

برداشت: دل که از درد به دو نیم شده، به مانند راهی پر از آفت و مشکلات است. چگونه می‌توان، ای صائب، راهی برای غم و اندوهی که بر دل ناآرام نشسته، پیدا کرد؟