غزل شمارهٔ ۱۲۰۶

برداشت: با بی‌پروا و جسورانه، دستش را در میان زیبایی‌ها دراز کرد و ناخن‌های شاهین به دلیل حسادت به جغدی که در دلش جای داشت، به دلش آسیب رساند.

برداشت: محل عبادت من، کلاه پیچیده و کج تو است. من از اینکه ابروی تو به سمت من نگاه کند و باعث شکست دلم شود، ترس دارم.

برداشت: دل‌مشغولی‌های او با کسانی که امروز در وضعیت پایین‌تری هستند، تفاوت دارد؛ از ابتدا هم رابطه ما با زلف او به طور درست و صحیح برقرار نشده است.

برداشت: لشکر حسن، جبهه‌ای را فتح کرده است و اکنون زلف او در حال فروافتادن است. او به فکر کوچه‌ای است که بسته شده است.

برداشت: غنچه به زودی شکوفا خواهد شد و من از شبنمی که بر دوش دارم به این تغییر و نوشیِ تازه رو به رو می‌شوم، در حالی که باده و شادی به من مدد می‌رساند.

برداشت: چرا ابرویت را بلند می‌کنی و خود را مغرور نشان می‌دهی؟ با یک نگاه از چشمانت می‌توانی قلب مرا بشکنی و مرا به درد و خمودی بیندازی.

برداشت: من از مشکلات و ناپاکی‌های زندگی جدا شدم و تلاش من بسیار بالاست، در حالی که این منبعی که در دست دارم بسیار کم‌ارزش و بی‌اهمیت است.