غزل شمارهٔ ۱۲۰۵

برداشت: مدتی است که از صحبت‌های عاطفی و دلنشین دیگران بی‌خبرم، درست مانند صدفی که از گوهری زیبا خالی است. در واقع، من نیز از این نوع احساسات و زیبایی‌ها دور مانده‌ام.

برداشت: زندگی من مانند شمعی است که خاموش شده، بدون دل بیدار، اشک‌های داغ و آه‌های گرم.

برداشت: من در دل خود دردی تلخ دارم که مانند رودخانه‌ای گدازنده است. هرچند که ظاهراً دلم از شراب خوش‌گوار لبریز نیست، اما هنوز هم این درد درونم حس می‌شود.

برداشت: با وجود اینکه مدت زیادی است به سمت دریا می‌روم، اما به مانند موج از عشق و زیبایی، آغوشم خالی است.

برداشت: از من درباره‌ی داستان ایام خوشی که داشتم نپرس، چرا که ذهنم از این خواب خوش خالی است و چیزی در آن باقی نمانده است.

برداشت: من نمی‌دانم گفتگوهای بی‌فایده نصیحتگران چیست، اما فقط می‌دانم که گوشم را برای شنیدن آن‌ها پر از پنبه نکرده‌ام!

برداشت: من از این موضوع خجالت زده‌ام که ممکن است کسی بخواهد عیب‌های من را بپوشاند، در حالی که من خودم از نظر تقوا و دیانت به اندازه کافی خوب نیستم و بار سنگینی روی دوشم دارم.

برداشت: هرچند که من آن ماه نورانی را در آغوش دارم، اما به خاطر شرم و حیا، جایی برای او در آغوشم وجود ندارد.

برداشت: من برای اینکه خودم را به دیگران نشان دهم، با افتخار سخن می‌گویم، زیرا از نظر حسادت و چشم‌زخم می‌ترسم. در غیر این صورت، از باطن خودم چیزی ندارم که در آینه ذهنم منعکس شود.