غزل شمارهٔ ۱۲۰۴

برداشت: زیر پای سرو، مانند آب روانی که به آرامی حرکت می‌کند، گل به حنرمندی و با مهارت از چهره‌های زیبا چیده می‌شود.

برداشت: اگر در دنیای آفرینش لباس زیبا و فاخر وجود دارد، از گناه و معاصی زیر دستان باید چشم پوشید.

برداشت: هر چه زودتر اقدام کن و از این نگرانی‌ها آزاد شو، چرا که نوشیدن آن جام پر از زهر سرنوشت حتمی است.

برداشت: با ورود نهایت فصل خزان و وزش باد، گلچین با لب خندان به سمت گل‌ها می‌رود تا زیبایی‌های آن‌ها را در اختیار بگیرد و هدیه دهد.

برداشت: تا کی می‌خواهی در تن خود را درگیر مسائل بی‌معنی کنی؟ این قید و بندهای دنیایی بالاخره از هم می‌گسلند.

برداشت: وقت خود را هدر نده، چون کسانی که غافلند. باید بدانیم که زندگی مثل بساطی است که در نهایت برچیده می‌شود.

برداشت: دل آزادگان به خوبی و نیکوکاری وابسته است، چون زیباترین گل‌ها بدون خار، بیش از خارهایی که در دامن وجود دارند، برای چیدن مناسب‌تر هستند.

برداشت: بخت بد باعث ناراحتی دل‌های روشن نمی‌شود، چون شب‌ها مثل آینه‌ای هستند که از چیزهای نادیدنی در امان‌اند.

برداشت: دل را در صبحگاهان از اشک و اندوه خالی کن، زیرا در این زمین پاک، صائب فرصتی است برای کاشتن seeds (تخم) خود را.