غزل شمارهٔ ۱۲۰۳

برداشت: تا زمانی که روی خال خطی نیفتاده، قابل دیدن است و تا زمانی که کسی تخم ریحان را نچیده، قابل برداشت است.

برداشت: از روی پیشانی باغبان می‌توان فهمید که حال چمن چطور است، قبل از این که نامه‌ای بیاید. دیدن رنگ و حال چمن، خود تماشایی و جالب است.

برداشت: هیچ انسان کافر و بی‌ایمانی را نباید در هیچ مکانی یاری باشد. داستان بلبلان این باغ هم بسیار شنیدنی و جالب است.

برداشت: زمانی خوب و خوش برای انسان است که از آغاز زندگی چشم خود را ببندد و از دنیای پیرامونش فاصله بگیرد، زیرا در نهایت هر آنچه در این دنیا وجود دارد، روزی ناپدید می‌شود.

برداشت: در نهایت، برخلاف ظلم و بی‌عدالتیِ زمانه، امید و شادابی از بین نخواهد رفت، و با وجود چالش‌ها و سختی‌ها، زیبایی و خوشحالی همچنان در زندگی وجود دارد.

برداشت: چیدن محصول از زمین هنوز آباد دشوار است، زیرا در فصل بهار زندگی، باید دانه‌ای بکاریم تا ثمره آن را در آینده بگیریم.

برداشت: هر قدم که برمی‌داریم، حریصان و حسودان از آن پر از حسد و تهمت می‌شوند. در حالی که سرزمین ما، مثل چنان چیزی، سراسر زیبایی و نعمت است و باید از آن بهره‌برداری کنیم.

برداشت: در روز حساب و کتاب، جایی برای اشتباهات و نواقص نیست، زیرا آنچه نوشته شده، مطابق با اعمال خود فرد خواهد بود.

برداشت: یک یا دو گل از این باغ برای یادآوری به دوستان چیده شده تا بفهمند از چه باغی جدا شده‌اند.

برداشت: عاشقان کسانی را که در قلبشان جای دارند، دوست می‌دارند. این محبت مانند نوازش باغبان است که بوی گل را با دست و پای خود لمس می‌کند.