غزل شمارهٔ ۱۱۹۸

برداشت: در آرامش و راحتی‌ام، در زیر سر احساس بیگانگی قرار دارد و اگرچه به نظر می‌رسد که در فضایی امن و آرام زندگی می‌کنم، اما در حقیقت این احساس بیگانگی و دوری از هویت واقعی‌ام، به من دست می‌دهد.

برداشت: براى رسیدن به خوشی و شادابی، به دنبال لمس زیبایی‌های خالص و بی‌پیشینه باش، زیرا این گل بدون خار، در دلِ بیگانه‌ها و مکان‌های ناآشنا رشد کرده است.

برداشت: هر بار که با یک آشنا روبه‌رو می‌شویم، حال و هوای جدیدی به ما می‌دهد. خوشی‌های بی‌دغدغه و بدون دردسر در دل بیگانگی و ناآشنایی نهفته است.

برداشت: پیوند دادن آب و روغن به هم کار دشواری است، همینطور برقراری روابطی که هیچ نسبتی ندارند، باعث ایجاد دوری و بیگانگی می‌شود.

برداشت: تا زمانی که از خودم بیگانه شدم، اگر رستم هم بتواند از قید آسمان فرار کند، این آزادی در واقع در بیگانگی است.

برداشت: موج به خاطر آشنایی‌های دریا در حال سردرگمی است، و آنچه ما را از دنیای ناآشنا جدا می‌کند، مانند لنگری در دریا است که ما را از حرکت بازمی‌دارد.

برداشت: قطع رابطه با دنیای آشنا کار ساده‌ای نیست؛ این جدا شدن مانند بریدن با تیغی است که از ذات بیگانگی ساخته شده است.

برداشت: وقتی دل با دیگران ارتباط برقرار کند و با آنها آشنا شود، نیازی به دیدن نداریم؛ چرا که نگاه کردن به فردی ناآشنا، تنها اشتباهی است که از عدم آشنایی ناشی می‌شود.

برداشت: آشنایان از ابتدا بی‌خبر از هم هستند و روابط رسمی تنها باعث جدایی و بیگانگی می‌شود.

برداشت: در کتاب آموزش، مفهومی از بیگانه وجود ندارد؛ این گفتار آشنا در متن‌های بیگانه نوشته شده است.

برداشت: می‌توان محبوب را با استفاده از ترس و وحشت تحت کنترل قرار داد، در حالی که این نوشیدنی، که سریعاً عادی می‌شود، در ظرفی پر از غریبی و ناآشنایی است.

برداشت: دوستانی که محبت دارند، از درد و رنج دور هستند و کسی که در کنار آن‌ها باشد، از دردی که در دل خود دارد، آزاد می‌شود. صائب، در محفل افراد بیگانه احساس تنهایی می‌کند.