غزل شمارهٔ ۱۱۹۷

برداشت: دوستی کردن با افرادی که نادان و فاقد درک هستند، به نوعی نشانه‌ای از نادانی خود ماست. از سوی دیگر، ترس از افرادی که درک و فهم بالایی دارند، نشانه‌ای از ناتوانی در درک موضوعات است.

برداشت: در دنیای آفرینش، اگر انسان‌ها لباسی زیبا و باارزش بر تن داشته باشند، این فقط نشان‌دهنده‌ی ظاهر آن‌هاست و نه واقعیت درونی‌شان.

برداشت: چشم بینای حقیقت از هر دو جهان بی‌نیاز است. ترک دنیا برای رسیدن به عاقبت نیک، به خاطر نداشتن دید از آن دنیا است.

برداشت: کسی که آگاه باشد، می‌داند که زحمت کشیدن برای رسیدن به زیبایی و ظرافت، ناشی از تلاش و کار سخت است، نه از تناسب اندام و چاقی.

برداشت: مردم با دقت و سنجش، هیچ نگرانی از مقیاس و اندازه ندارند، زیرا تفکر درباره مردم به خاطر نداشتن سنجش و اندازه‌گیری در روز قیامت است.

برداشت: اگر از شخصیت‌های با کمال فاصله بگیرم و به پیچیدگی‌های زندگی بپردازم، باید بدانم که سرنوشت و رویدادهای زندگی همواره به شکل پیچیده‌ای در حال شکل‌گیری هستند.

برداشت: دشمن در حالی که از غفلت ما بهره می‌برد، به آرامی و پنهانی به ما نزدیک می‌شود. کسانی که تنبل و سست‌عزم هستند، در برابر این تهدید آسیب‌پذیرند و مانند سنگی در مسیر خواب و بی‌توجهی خواهند بود.

برداشت: غنچه که در حال شکفتن است، به خاطر احساساتش به شدت پریشان شده و به نظر می‌رسد که شادی‌اش به خاطر نتایج غیرمنتظره و نابجا به هم ریخته است.

برداشت: هر فردی در زندگی خود مرزها و محدودیت هایی دارد. اگر کسی از این مرزها فراتر برود، به مشکلات و چالش‌هایی برمی‌خورد که نشان‌دهنده ناآگاهی یا عدم درک اوست.