غزل شمارهٔ ۱۱۹۶

برداشت: عمر شمع صبح و زیبایی‌اش که زود زایل می‌شود، هر دو یکسانند. همچنین، عهد گل در مورد رفتن سریع آن و وفاداری‌اش هم یکی است.

برداشت: هرچند در هر نقطه‌ای افرادی هستند که به شدت نیازمند و تشنه‌کام‌اند، اما آن کسی که از دلش زلال آب زلالی می‌جوشد، تنها یک نفر است.

برداشت: هر کسی که در دست هنرمند نقاش قرار دارد، باید بداند که موفقیت و زیبایی او در سطحی از قدرت و شکوه قرار دارد، اما در واقعیت، تفاوتی میان او و دیگران وجود ندارد.

برداشت: جهان در حال چرخش به دور مرکز خود است و کعبه نیز به خاطر این که در هر سال تنها یک بار به قبا می‌رسد، در این وضعیت آرام و قانع است.

برداشت: در محل زیبایی و شیرینیِ اتحاد، دیگر دوگانگی وجود ندارد. شیرینی و تلخی هر دو به یکجا ختم می‌شوند و ذات آن‌ها در واقع یکسان است.

برداشت: هرکسی که مانند صائب امیدش را از روزگار قطع کند، در چشیدنش لطف و محبت آسمان و بی‌مهری آن، برای او یکی خواهد بود.