غزل شمارهٔ ۱۱۹۳

برداشت: وقتی که غفلت بر همه جا چیره می‌شود، تفاوتی بین دانا و نادان وجود ندارد. وقتی خانه‌ای تاریک می‌شود، بینا و نابینا تفاوتی ندارند.

برداشت: مجنون از شدت عشق لیلی هیچ توجهی به شرایط و اوضاع ندارد؛ برای او فرقی نمی‌کند که در طوفان باشد یا در یک محمل و مکان آرام. در نظر او، همه اینها یکی است.

برداشت: در جهان عشق، تدبیر و عقل کارساز نیست و نشان می‌دهد که عشق مانند دریاست؛ در این دریا، ناخدا و تخته کشتی یکسان هستند و هر دو در یک وضعیت قرار دارند.

برداشت: بسته به نوع ظرفی که در آن شراب ریخته شده، رنگ آن متفاوت به نظر می‌رسد. اما در حقیقت، در میخانه‌ای که وحدت وجود دارد، رنگ شراب همانند یکدیگر است و تفاوتی ندارد.

برداشت: ما در دل خود بی‌دلیل ناله و فریاد می‌کنیم و در مقابل زیبایی‌های بی‌پروا و غیرقابل دسترس، احساس ضعف و ناتوانی داریم.

برداشت: افراد گوشه نشین و آرام در برابر کسانی که فکر تنگ‌نظر و محدودی دارند، از نظر ارزشی و معنوی بسیار بالاتر هستند. انسان‌هایی که در مقام و مرتبه‌ای بزرگ هستند، مانند کوه قاف و پر ناز و نعمت، در واقع به هم نزدیک‌اند و یکسانند.

برداشت: عشق و زیبایی ما پرجاذبه‌تر است از غم و اندوهی که در چشمان اشکین است. به گونه‌ای که در میان تمام شب‌ها، شب یلدا به یادماندنی‌ترین و خاص‌ترین می‌باشد.

برداشت: افرادی که غافل و سست‌عزم هستند، امروز را به فردا موکول می‌کنند؛ در حالی که اگر به خودشان بیایند، می‌بینند که امروز و فردا از نظر حساب و کتاب فرقی ندارند.

برداشت: در خانه‌ای که آینه وجود دارد، تفاوتی بین گل و خار نیست و برای چشمی بینا هیچ چیز جدایی نمی‌آورد.

برداشت: اختلاف رنگ‌ها باعث نمی‌شود که گل از هم‌پیوندی با رنگ‌های مختلف جدا شود; در بین گل‌های یکرنگ، گل زیبا و دلربا همانند باقی گل‌هاست.

برداشت: اگر تیغی بر سر ما فرود آید، ما چون قلم نمی‌چرخیم و از یکتایی سخن می‌گوییم، حرف ما همیشه یکی است.