غزل شمارهٔ ۱۱۹۲

برداشت: از آن قامت دلربا در هر قلبی فکر و خیالی وجود دارد و این جوانه خوش‌خلق در هر خاکی ریشه‌ای پیدا می‌کند.

برداشت: از خرابه‌های خود بگذر، زیرا که هر ذره‌ای از دیوار فرسوده‌ام برایم به اندازه تیشه‌ای است.

برداشت: در محلی که ما در حال نوشیدن شراب هستیم، مشکلات آخرالزمان به اندازه ته شیشه شراب کمتر نیست.

برداشت: من همیشه مراقب هستم و از تغییرات زندگی غافل نمی‌شوم. قلب من پر از تجربیات و مشکلاتی است که مانند تیرهایی از آسمان بر من باریده‌اند.

برداشت: عشق من، صائب به دلیل کمبود عاشقانی که وجود دارند، در خفا و پنهانی باقی مانده است. هر کسی که شغلی دارد، کارش را پیش می‌برد و ترقی می‌کند.