غزل شمارهٔ ۱۱۹۰

برداشت: سرنوشت ما در بهار، مانند حالت خمیازه‌ای از گل است، که روزی بلبل به خاطر فریاد و ناله خود آواز می‌خواند.

برداشت: در هر باغی، فصل بهار خاصی برای هر گل وجود دارد، اما بهار ما به خاطر زیبایی و تازگی‌ای است که از نگاه ما ناشی می‌شود.

برداشت: هر رگ ابری پر از درد و اندوه است، مانند جمعیتی که از خزان و تاریکی به هم ریخته و پراکنده شده‌اند. این درد و اندوه نشانه‌ای از پیوستگی و وابستگی میان آن‌هاست.

برداشت: مانند گردنبند قمری که از درخت سرو زیبا در باغ معلق است، ما نیز به خاطر قامت بلند و زیبایی‌مان فقط همین خواب آلودگی و بی‌حالی را داریم.

برداشت: در این بیت به زیبایی و نازکی چهره اشاره شده است. نویسنده می‌گوید که اگرچه صورت شرمنده است، اما رنگ گل مانند آن زیبایی خاصی دارد و این شکوه و جذابیت بیشتر از آن است که بخواهد از آن شرم کند. در واقع، زیبایی چهره سیمین و نازک بودن آن به خوبی نشان می‌دهد که شرم به آن جلا و نمای بیشتری می‌بخشد.

برداشت: اگر چشمی با بینش باز شود و تمام وجود را ببیند، متوجه می‌شود که برای بیان برخی از مفاهیم، کلامی کم و مختصر کافی است.

برداشت: از تصور پرواز در آسمان، به باغ گفت‌وگو می‌روم؛ جایی که زمین هر بار تازگی و نوآوری دارد و این نوآوری به صدای شاعرانه صائب مربوط می‌شود.