غزل شمارهٔ ۱۱۸۳

برداشت: دل من به شدت مشتاق و تشنه است، همچنان که مژگانی که به آب تیغی درخشنده نیاز دارد. در عین حال، آتش خاموش و خاکستر شدهٔ وجودم نیز در درون خود، عطش و نیاز عمیقی دارد.

برداشت: ای باغبان، برای پیدا کردن چشمه‌سار خضر تلاش نکن، زیرا خاک این باغ به خون پرندگان عاشق تشنه است.

برداشت: گرچه او جوان و شاداب به نظر می‌رسد و از چهره‌اش طراوت و شادابی می‌چکد، اما نشانه‌های رنج و درد شهیدانی که به خاطر تشنگی جان باخته‌اند، در خط و خال او نمایان است.

برداشت: چند نفر از آب شرم خواهند داشت؟ در حالی که گل با خون خود در آن چاک لباس تشنه است.

برداشت: تا زمانی که در جمع یک فرد با هوش و هشیار هستیم، ساقی مشروبات نمی‌ریزد و باغبان هم آب نمی‌دهد؛ زیرا وقتی گلستان تشنه است، هیچ کار دیگری معنا ندارد.